Podczas kolacji z okazji Święta Dziękczynienia moja pięcioletnia córka nagle krzyknęła, podbiegła do stołu i zrzuciła całego indyka na podłogę. Wszyscy ucichli. Przykucnęłam i zapytałam najdelikatniej, jak potrafiłam: „Kochanie, dlaczego to zrobiłaś?”. Złapała oddech i triumfalnie uniosła ręce. „Bo uratowałam was wszystkich!”. Nikt nie wiedział, co miała na myśli… aż do momentu, gdy wyszeptała coś, co zamroziło całą salę.

„Przeprowadzamy pełny audyt naszych systemów magazynowych. Pracownik odpowiedzialny za tę awarię został zwolniony. Jestem gotów zwrócić Państwu pieniądze za zakup i wypłacić odszkodowanie za powstałe zakłócenia”.

Evelyn pokręciła głową. „Nie chodzi o rekompensatę. Mieliśmy szczęście. Pięciolatek wychwycił to, czego dorośli nie zauważyli”.

Lily ożywiła się. „Właśnie przypomniałam sobie, co powiedziała moja nauczycielka! Jeśli coś brzydko pachnie, nie jedz tego!”

Collins uśmiechnął się delikatnie. „Cóż, twój nauczyciel dał ci dobrą radę. I prawdopodobnie uratowałeś swoją rodzinę przed spędzeniem Święta Dziękczynienia w szpitalu”.

Gdy wracaliśmy do wejścia, napięcie w mojej piersi powoli ustępowało. Wziąłem Lily na ręce i pocałowałem ją w czoło.

„Byłeś odważny” – wyszeptałem. „I posłuchałeś swojej intuicji”.

Przytuliła mnie do szyi. „W przyszłym roku… czy możemy zjeść pizzę?”

Wszyscy się roześmiali — długim, pełnym ulgi i wdzięczności śmiechem.

A kiedy wyszliśmy na chłodne listopadowe powietrze, wiedziałem, że to będzie Święto Dziękczynienia, którego nigdy nie zapomnimy. Nie ze względu na jedzenie – ale ze względu na najmniejszego bohatera w pokoju.

Gdybyś był w takiej sytuacji, czy zaufałbyś ostrzeżeniu pięciolatka, czy i tak podałbyś indyka? Powiedz mi, co byś zrobił!