Podczas mojego baby shower mój brat ogłosił, że dostał się na Stanford. Potem zamienili to w jego imprezę, podczas gdy ja szorowałam lukier z podłogi. Nie protestowałam, ale następnego ranka mama znalazła coś na kuchennym stole i zaczęła krzyczeć.

Teraz w końcu mam przestrzeń, żeby po prostu być. Co do mojej rodziny, nie rozmawialiśmy od dnia, w którym odeszli. Nigdy się nie odezwałem, a oni też nie próbowali. Ale wiecie, jak to jest z krewnymi – na weselach, pogrzebach ludzie lubią szeptać. Z tego, co słyszałem, Roger zrezygnował po pierwszym roku. Okazuje się, że trudno nadążyć, gdy nie ma nikogo, kto by po tobie posprzątał.

Moi rodzice przeprowadzili się do jednego z moich wujków, ale to nie trwało długo. Podobno wyrzucił ich po 6 miesiącach, z niezapłaconymi rachunkami, a z moją mamą podobno nie dało się wytrzymać. Nie wiedzie im się dobrze. I nie, nie czuję się z tym dobrze. Ale też nie czuję się winny. Dałem im szansę za szansą.

Prosiłem tylko o absolutne minimum. A kiedy odmówili spełnienia nawet tego, w końcu przestałem dawać z siebie wszystko. Niektórzy mówią, że rodzina jest bezwarunkowa, ale dla mnie szacunek powinien być. I to tyle. Uważacie, że podjąłem właściwą decyzję? Dajcie znać w komentarzach.