Podczas mojego USG mąż wszedł z inną ciężarną i krzyknął: „Moja żona rodzi!”. Spojrzałam na niego, uśmiechnęłam się zimno, pogłaskałam brzuch… i wyszłam, nie oglądając się za siebie. Nikt nie przypuszczał, co się potem wydarzyło.

Mój mąż.

Trzymał w ramionach młodą, ciężarną kobietę, płaczącą i jęczącą z bólu.
Rozpoznałam ją od razu.
To była  Daniela , ta sama, którą widziałam na zdjęciach w jego telefonie, tych, które usunął, myśląc, że nigdy ich nie zauważę.

Pielęgniarki pobiegły. Eduardo położył kobietę na noszach i poszedł za zespołem medycznym… nie oglądając się za siebie.
Ani razu.

Ani jednego.

Cały korytarz brzmiał jak nicość.
Pozostał tylko odgłos mojego ciężkiego oddechu i nieznośny ciężar prawdy, której nie mogłem już dłużej zaprzeczać.

Nie wiem, jak długo tam stałam, wpatrując się w przestrzeń.
Kiedy w końcu popłynęły moje łzy, nie były one wyrazem smutku, lecz wyzwolenia.

Uśmiechnąłem się.
Zimnym, gorzkim, ale koniecznym uśmiechem.

Wyjąłem telefon, przejrzałem wszystkie nieodebrane wiadomości, które wysłałem mu od tygodni, i po kolei je usunąłem.
Potem zapłaciłem za wizytę w recepcji i wyszedłem ze szpitala, nie oglądając się za siebie.

Wziąłem taksówkę i pojechałem do domu mojej matki w  Zapopan .
Kiedy otworzyła drzwi, ze zdumieniem zobaczyła moją bladość.

— Mamo… — wyszeptałam — Rozwodzę się.

O nic nie pytała.
Po prostu mocno mnie przytuliła, jej drżąca dłoń głaskała mój brzuch.

— Córko… mieć dziecko to mieć wszystko. Niczego więcej nie potrzebujesz.

Trzy dni później mój prawnik doręczył mi dokumenty rozwodowe.
Nie napisałam żadnych długich wyjaśnień, tylko jedno zdanie: