Podczas nocy poślubnej zaniosłam mojego niepełnosprawnego męża do łóżka – niestety upadłam na ziemię i odkryłam prawdę, która mnie oszołomiła

Przygryzłam wargę i skinęłam głową.

Ślub był wystawny, ale czułam się pusta. Założyłam białą suknię, uśmiechałam się do zdjęć i starałam się ignorować pustkę w piersi.

Pan młody siedział nieruchomo na wózku inwalidzkim, jego twarz była przystojna, ale obojętna — w jego oczach nie było śladu emocji.

Tej nocy cicho wszedłem do naszej sypialni.

Nadal siedział tam, gapiąc się w okno.

„Pozwól, że pomogę ci położyć się do łóżka” – powiedziałem cicho, a moje ręce drżały.

Rzucił mi szybkie, nieczytelne spojrzenie i odpowiedział:

„Nie ma potrzeby. Dam sobie radę.”

Jednak gdy próbował się ruszyć, krzesło lekko się przechyliło. Instynktownie rzuciłem się do przodu.

“Ostrożny!”

Oboje straciliśmy równowagę.

W następnej sekundzie leżałam już na podłodze, rozciągnięta na nim.

I wtedy to poczułem — jego nogi.

Nie byli wiotcy ani słabi. Byli napięci, reagowali, solidni i żywi.

Zamarłem, a oddech zamarł mi w gardle.

„Ty… ty możesz chodzić?”

Wyraz twarzy Ethana się nie zmienił. Po prostu spojrzał na mnie i powiedział cicho:

„No więc się dowiedziałeś.”

Zatoczyłem się do tyłu, serce waliło mi jak młotem.

„Cały czas udawałeś? Dlaczego?!”