Podczas parapetówki mój mąż i teściowa zażądali, żebyśmy oddali mieszkanie jego siostrze – odpowiedź mojej mamy ich zniechęciła

„Czy mogę dostać kanapkę na zakwasie z dodatkowym awokado?” – zapytałem. „I latte z mlekiem owsianym, proszę”.

Skinął głową i wyszedł.

„Nie chcę rozwodu, Mo” – wypuścił powoli powietrze.

Mrugnąłem. Od razu. Świetnie.

„Popełniłem błąd. Głupi, okropny błąd. Ale możemy go naprawić. Możemy pójść na terapię… możemy…”

„Próbowałeś oddać mój dom, Alex” – powiedziałem cicho. „Na przyjęciu. Na oczach naszej rodziny”.

Pochylił się do przodu, zdesperowany.

„To nie tak, Mo. Chodź.”

„Dokładnie tak było.”

Pocierał dłonie, jakby chciał je ogrzać.

Tylko w celach ilustracyjnych.
„Próbowałem tylko pomóc Katie. Ona ma problemy…”

„Mąż Katie powinien był jej pomóc, zamiast uciekać. Nie ja. Nie ty. Nie moi rodzice. To nie była twoja odpowiedzialność”.

„To moja siostra, Mo. Czego się po mnie spodziewałaś? Szczerze?”
„A ja byłam twoją żoną, Alex.”

Wzdrygnął się. Wylądował dokładnie tam, gdzie chciałem.

Wyjrzałem przez okno.
„Zawstydziłeś mnie, Alex” – powiedziałam. „Zdradziłeś mnie. A najgorsze? Nawet nie zapytałeś. Zakładałeś, że się poddam i powiem „tak”, tak jak zawsze robisz to z matką. Nawet o tym nie rozmawialiśmy”.

„Wpadłem w panikę” – powiedział. „Nie sądziłem, że zajdzie tak daleko”.

„Ale tak się stało.”
Sięgnął przez stół. Nie wziąłem go za rękę.

„Wciąż cię kocham, Mo.”

Przyniesiono mi jedzenie. Powoli rozpakowałem kanapkę, nie patrząc mu w oczy.
„Wierzę ci” – powiedziałem. „Ale miłość nie leczy braku szacunku. I nigdy nie zapomnę, jak na mnie patrzyłeś, kiedy stałeś po ich stronie. Jakbym był tylko… wsparciem”.

„Proszę” – wyszeptał.

„Do widzenia, Alex. Nie martw się, zapłacę.”