Podczas rodzinnego obiadu mój mąż rzucił papiery rozwodowe na stół. „Podpisz to. Mam dość twojej żałosnej, wiejskiej miny”. Jego matka zadrwiła: „Mój syn jest teraz dyrektorem. Zasługuje na coś lepszego”. Uśmiechnęłam się, podniosłam telefon i wykonałam jeden telefon. „Wypełnij”. Potem spojrzałam mu prosto w oczy. „Prawdopodobnie nie wiesz… że twoje stanowisko dyrektora istnieje, bo ja je zatwierdziłam”. Zamarł. „C… co mówisz?” Spokojnie odłożyłam telefon. „Mówię… że jesteś zwolniony”.