Podczas rodzinnego obiadu moja siostra oznajmiła: „Mama i tata powiedzieli: »Nigdy nie wkładasz nic w tę rodzinę«. Wszyscy byli spokojni. Wkurzyłem się i powiedziałem: »Świetnie. Moja miesięczna rata kredytu hipotecznego w wysokości 8000 dolarów kończy się dzisiaj«. Mój ojciec zakrztusił się drinkiem, a uśmiech mojej mamy zniknął…”

Mój ojciec, który do tej pory spokojnie jadł, nagle zdawał się bardzo zainteresowany swoim kieliszkiem wina. Wyraz twarzy mamy zmienił się na łagodniejszy, bardziej współczujący, co było w jakiś sposób gorsze niż jej zwykłe krytyczne spojrzenie.

„Co mam powiedzieć?” – usłyszałem własne pytanie, chociaż wiedziałem, że nie powinienem się w to angażować.

Lauren wzięła głęboki oddech, jakby przygotowywała się do przekazania trudnych wieści. „Jenna, masz 32 lata. Pracujesz na tym samym stanowisku w marketingu średniego szczebla od pięciu lat. Nadal wynajmujesz to maleńkie mieszkanie w centrum. Jeździsz samochodem, który ma prawie dziesięć lat”.

„Mój samochód działa świetnie” – powiedziałem cicho.

„Nie o to chodzi” – głos Lauren nabrał ostrości. „Chodzi o to, że nie idziesz do przodu. Nic nie wnosisz. Po prostu egzystujesz”.

Dererick skinął głową z mądrością, jakby Lauren właśnie zacytowała filozofię, zamiast wygadywać bzdury. Tyler zapytał, czy może go przeprosić, a Lauren kazała mu siedzieć spokojnie.

„Mam dobrą pracę” – powiedziałem, słysząc w swoim głosie nutę obronną i nienawidząc jej. „Płacę rachunki. Dobrze mi idzie”.

„A ty?” – zapytała ciocia Patricia, która najwyraźniej poczuła się uprawniona do wyrażania opinii na temat mojego życia. „Kiedy Lauren i Dererick kupili dom, zaprosili całą rodzinę na parapetówkę. Kiedy urodził się Tyler, był już gotowy piękny pokój dziecięcy. Wkładają swój wkład, budują, osiągają sukcesy”.

Moje ręce trzęsły się pod stołem. Przycisnęłam je do ud.

„Kochanie” – powiedziała mama, a jej ton był tak protekcjonalny, że o mało się nie roześmiałam. „Kochamy cię. Naprawdę. Ale Lauren ma rację. Nigdy tak naprawdę niewiele wniosłaś do tej rodziny. Zamykasz się w sobie. Rzadko nas odwiedzasz. A kiedy już się pojawisz, nie wnosisz nic nowego. Dosłownie ani w przenośni”.

Zapytałem ostrzejszym niż zamierzałem głosem: „Ponieważ dziś wieczorem przyniosłem wino, a w zeszłym miesiącu przyniosłem deser, a miesiąc wcześniej…”

„Nie o to chodzi twojej mamie” – przerwał jej tata. W końcu odstawił kieliszek wina i spojrzał mi prosto w oczy. „Ona ma na myśli, że nie uczestniczysz. Nie pomagasz. Kiedy potrzebowaliśmy kogoś do pilnowania domu podczas rejsu, Lauren się tym zajęła. Kiedy potrzebowaliśmy pomocy przy przenoszeniu mebli, przyszli Dererick i Lauren. Zawsze jesteś za bardzo zajęta”.

„Pracowałem” – zaprotestowałem. „Nie mogłem wziąć urlopu w tak krótkim czasie”.

„Zawsze masz jakąś wymówkę” – powiedziała Lauren. A teraz wstała, naprawdę wchodząc w swój moment. „Wiesz, ile razy cię zastępowałam? Ile razy musiałam ludziom tłumaczyć, dlaczego moja siostra nie chce się pojawiać na rodzinnych imprezach?”

„Jakie imprezy?” – odpaliłem. „Jestem tu co miesiąc na tych kolacjach. W zeszłym roku na urodzinach Tylera. Wyszedłeś po godzinie”.

„Miałem zatrucie pokarmowe” – odpowiedziałem.