Podczas rodzinnej kolacji babcia spojrzała mi w oczy i zapytała: „Czy 1500 dolarów, które wysyłam wam co miesiąc, wystarczy?” — mój widelec uderzył w talerz, a każda rozmowa w domu ucichła w połowie zdania

Tymczasem czat rodzinny brzmiał jak komunikat prasowy o geniuszu Henry’ego. „Jest zasypany egzaminami” – mówili moi rodzice, ilekroć opuścił jakieś spotkanie. Ledwo z nim pisałam; jego odpowiedzi były niejasne, same „zajęty” i „później”, duch z Wi-Fi. W zeszły weekend były urodziny babci. Pojechałam autobusem do domu z tanią ramką i naszym zdjęciem z ukończenia szkoły – prezent, jaki daje się, gdy serce bije ci z miłości, a portfel jest pełen powietrza. Kiedy dotarłam do jej domu, jadalnia była jak z gorączkowego snu Normana Rockwella – pieczeń, bułki, sos, śmiech odbijający się od sufitu. Mój brzuch burczał tak głośno, że pies odpowiadał. Wślizgnęłam się na krzesło, starałam się zachowywać normalnie i udawałam, że nie liczę bułek.

Byliśmy w połowie posiłku, kiedy mój kuzyn Tyler zmrużył oczy znad fasolki szparagowej i powiedział: „Cholera, Amanda, jesteś chuda. Dobra?”. Zanim zdążyłam odpowiedzieć, mama zapiszczała: „Och, znasz te studentki i ich modne diety – co to jest, przerywany post?”. Otworzyłam usta, żeby powiedzieć prawdę. Babcia mnie uprzedziła. „Tyler ma rację” – powiedziała, jej głos był tak cichy, jak zawsze, gdy miała ciąć stal. „Amanda, jesteś za chuda”. Potem odwróciła się, naprawdę mi się przyjrzała i zapytała: „Czy te 1500 dolarów, które wysyłam ci co miesiąc, nie wystarcza na jedzenie?”.

Widelec wyślizgnął mi się z palców i zadźwięczał jak talerz. Stół ucichł. Nawet sos przestał bulgotać. „Jakie pieniądze?” zapytałam ledwo słyszalnie. „Babciu, nic nie dostałam. Od kiedy przeprowadziłam się na kampus”. Spojrzenia przeskakiwały po sali, aż wszystkie wylądowały na moich rodzicach. Babcia nie podniosła głosu. Nie musiała. „Robert. Elizabeth” – powiedziała, używając ich pełnych imion jak wezwania sądowego – „czy zechciałabyś wyjaśnić?” Uśmiech mojej matki drgnął jak gumka recepturka. „Mamo, to skomplikowane. Może możemy przejść do…” „Nieskomplikowane” – powiedziała babcia, wciąż delikatnie, w jakiś sposób groźniej. „Co zrobiłaś z pieniędzmi Amandy? A jeśli nam teraz wszystkiego nie powiesz, pójdę na policję”.