Podczas świątecznego obiadu moja teściowa nakrzyczała na moją pięcioletnią córkę. Wszyscy jedli dalej, udając, że nic się nie stało. Wtedy mój ośmioletni syn podniósł wzrok i powiedział: „Babciu, mam im pokazać, co kazałaś mi ukryć?”. Cała sala zamarła.

Nigdy nie zapomnę dźwięku dłoni mojej teściowej uderzającej w twarz mojej pięcioletniej córki podczas wigilijnego obiadu. Głośny trzask rozbrzmiał w tej nieskazitelnie czystej jadalni niczym strzał z pistoletu, a dwudziestu krewnych po prostu jadło glazurowaną szynkę, jakby nic się nie stało. Ale to, co powiedział mój ośmioletni syn, sprawiło, że wszyscy przy stole zamarli, a sekret, który miał zniszczyć naszą rodzinę na zawsze, został ujawniony.

Nazywam się Brooke i muszę wam opowiedzieć, co wydarzyło się w zeszłe Boże Narodzenie podczas  kolacji rodzinnej w Hawthorne  , bo czasami ludzie, którzy powinni chronić nasze dzieci, stają się dla nich największym zagrożeniem. A czasami potrzeba odwagi dziecka, by ujawnić to, co dorośli wolą ignorować.

Wyobraź sobie: Moja pięcioletnia córka  Penny , z rudawymi lokami i uśmiechem z przerwą między zębami, ubrana w swoją wyjątkową świąteczną sukienkę z czerwoną, błyszczącą kokardą, którą wybrała kilka tygodni wcześniej. Tego ranka była taka podekscytowana, kręciła się przed lustrem i pytała mnie, czy babcia uznałaby ją za ładną. Powiedziałam, że tak, chociaż wiedziałam, że  Judith  ani razu nie pochwaliła żadnego z moich dzieci przez siedem lat mojego małżeństwa z jej synem.

Potem jest mój syn,  Colton , ośmioletni, z ciemnymi włosami jak ojciec, ale z moimi zielonymi oczami, które widzą wszystko. Jest cichy, obserwator, dzieciak, który zauważa, kiedy dorośli myślą, że dzieci nie zwracają na niego uwagi. Tego ranka, podczas gdy Penny kręciła się w kółko, Colton siedział na łóżku i starannie czesał włosy tak, jak babcia Judith nalegała, żeby chłopcy wyglądali. „Prezentacyjny”, tak to nazywała. Powinnam była zauważyć, jak lekko drżały mu ręce, gdy zapinał koszulę.

Mój mąż,  Trevor , trzydziestosześcioletni, odnoszący sukcesy menedżer średniego szczebla w firmie konsultingowej, był złotym dzieckiem, które w oczach matki nie mogło zrobić nic złego. Już tego ranka był zestresowany, zerkając co pięć minut na zegarek i przypominając nam, że nie możemy się spóźnić. „Wiesz, jak mama dba o punktualność” – powiedział, poprawiając krawat po raz trzeci. Trevor odziedziczył po matce ostre rysy twarzy, ale nie jej okrutną naturę, choć odziedziczył coś gorszego: niezdolność do przeciwstawienia się jej.