Podczas wizyty w klinice lekarz zauważa, że ​​nastolatka zachowuje się dziwnie w obecności ojca. Badanie USG ujawnia coś głęboko niepokojącego…

Gdy tylko drzwi się zamknęły, Laura westchnęła ciężko.

„Czy to bardzo boli?” zapytała lekarka, nakładając żel.

Dziewczyna pokręciła głową, ale jej oczy napełniły się łzami.

„Nie… to nie o to chodzi.”

Lekarz przesuwał przetwornik po jej brzuchu, badając każdy obszar. Wszystko wydawało się normalne, aż zauważyła coś nieoczekiwanego: pęcherzyk ciążowy. Laura była w ciąży, prawdopodobnie w dwunastym tygodniu.

Oddech dziewczyny przyspieszył. Valeria opuściła przetwornik i usiadła obok niej.

„Laura… Chcę, żebyś wiedziała, że ​​jesteś tu bezpieczna. Musisz mi powiedzieć, czy tego chciałaś, czy akceptujesz tę ciążę”.

Nastolatka wybuchnęła płaczem.

„Ja… nie wiedziałam. I nie mogę nic powiedzieć. On…” Zakryła usta dłonią. „Nie mogę”.

Serce Valerii waliło jak młotem. W myślach przeleciały jej wszystkie protokoły dotyczące ochrony dzieci. Musieli działać ostrożnie, ale szybko.

„Laura, spójrz na mnie” – powiedziała łagodnie. „Cokolwiek się dzieje, mogę ci pomóc. Nikt nie ma prawa cię skrzywdzić”.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Ernesto zajrzał do środka, wyglądając na niecierpliwego.

„Skończyłeś?”

Valeria usiadła, ukrywając swój niepokój za profesjonalnym wyrazem twarzy.

„Muszę z tobą porozmawiać przez kilka minut, Ernesto. Na osobności.”

Laura zamknęła oczy, jakby sam dźwięk głosu ojca wystarczył, by ją całkowicie zniszczyć.

Lekarka zrozumiała, że ​​to dopiero początek… i że to, co odkryje, może być o wiele gorsze, niż sobie wyobrażała.

Lekarz zaprowadził Ernesta do małego, sąsiedniego pokoju, z dala od stołu zabiegowego, przy którym Laura próbowała stłumić szloch. Ostrożnie, bez pośpiechu, zamknęła drzwi. Jej ton był stanowczy, ale opanowany.

„Znalazłam coś na USG” – zaczęła. „Laura jest w ciąży”.

Przez chwilę Ernesto nie okazywał żadnej reakcji. Żadnego zaskoczenia, żadnego zmartwienia, żadnego gniewu. Tylko powolne mrugnięcie.

„Rozumiem” – odpowiedział zbyt spokojnie.

Dreszcz przebiegł Valerię. To nie była naturalna reakcja ojca, który właśnie otrzymał taką wiadomość.

„Muszę zadać twojej córce kilka pytań bez nadzoru” – kontynuowała. „To wymóg medyczny i prawny. Muszę też powiadomić opiekę społeczną. Taki jest protokół”.

Twarz Ernesta stwardniała.

„Nie ma potrzeby nikogo w to angażować. Zajmę się tym.”