Podejrzewam, że ktoś się włamuje, ale nigdy nie ma śladu. Mój mąż twierdzi, że po prostu jestem paranoiczką z powodu ciąży. Założyłam kamerę, ale nic nie pokazuje. Zdesperowana, zaniosłam nagranie do ślusarza. Zwrócił mi uwagę, że nasz inteligentny zamek został zhakowany – odblokowywał się na kilka sekund o 3 nad ranem każdej nocy.

To uczucie zawsze pojawiało się w tym samym momencie, gdy cyfrowy zegar na stoliku nocnym wskazywał 3:00 nad ranem. To nie był dźwięk. To była zmiana w powietrzu, subtelna wibracja w głębokim, cichym sercu naszego domu. Poczucie czyjejś obecności . Otwierałam oczy w ciemności, serce waliło mi jak młotem, a ręka instynktownie wędrowała ku ochronnemu rozkwitowi mojej ósmej ciąży.

Mam na imię Sarah i byłam przekonana, że ​​nie jesteśmy sami.

Za pierwszym razem, gdy to się stało, zignorowałam to. Nerwy. Hormony. Instynkt „zakładania gniazda”, przed którym radośnie ostrzegał mnie lekarz. Ale potem zaczęłam zauważać rzeczy. Drobne, nieistotne szczegóły, które były po prostu… nie tak. Książka na półce w salonie, którą właśnie czytałam, leżała kilka stron dalej niż tam, gdzie ją zostawiłam. Ceramiczny kubek, którego używałam do porannej herbaty, zawsze stawiany po lewej stronie zlewu, stał po prawej. Błahostki. Rzeczy, o których łatwo można zapomnieć lub źle zapamiętać.

„Jesteś po prostu zmęczona, kochanie” – mawiał mój mąż, Mark, a w jego głosie słychać było cierpliwą protekcjonalność, charakterystyczną dla osób przesadnie logicznych. Był ewangelistą technologii, człowiekiem, który wierzył, że dane to prawda, a wszystko, czego nie da się zmierzyć, to po prostu szum. Nasz dom był jego świątynią: inteligentnym domem, w którym wszystko, od oświetlenia po termostat, było kontrolowane przez aplikacje i algorytmy.

„Ale wiem, że to tam zostawiłam” – nalegałam, a mój głos brzmiał słabo nawet dla moich własnych uszu.