Pojechałem do domku nad jeziorem, żeby odpocząć na weekend. Ale kuchnia i salon zostały zburzone z powodu remontu. Mama powiedziała: „Remontujemy to dla twojego brata i jego żony”. Otworzyłem akt własności i zadzwoniłem do adwokata. Następnego dnia cała moja rodzina DOSTAŁA WIELKĄ NIESPODZIANKĘ.

Moja matka weszła przez drzwi, a jej promienny uśmiech zniknął, gdy tylko zobaczyła moją minę. Miała na sobie białe lniane spodnie i koralową bluzkę, a jej srebrne włosy były spięte w schludny kok. Za nią szedł mój ojciec, wyglądając na nieswojo w szortach cargo i kamizelce wędkarskiej.

„Co się stało z moim domem?”

Mój głos zabrzmiał ciszej, niż zamierzałem, niewiele głośniej niż szept.

Mama machnęła ręką lekceważąco i ostrożnie obeszła stertę potłuczonych płytek.

„Och, nie martw się bałaganem. Wykonawca powiedział, że do przyszłego miesiąca wszystko posprząta. Po skończeniu będzie wyglądać absolutnie przepięknie”.

„Skończyłaś?” powtórzyłam. „Mamo, o czym ty mówisz? Kto to autoryzował?”

Spojrzała na mnie i mrugnęła, szczerze zdziwiona moją reakcją.

„No cóż, tak zrobiliśmy, kochanie. Twój ojciec i ja. Planowaliśmy ten remont od miesięcy.”

Wyciągnąłem telefon i gorączkowo przeglądałem SMS-y. W ciągu ostatnich kilku tygodni dostałem dziesiątki wiadomości od mamy, ale były to zwykłe wiadomości. Wiadomości o meczach baseballowych mojego siostrzeńca, pytania o to, czy przyjdę na niedzielny obiad, przypomnienia o zbliżającym się ślubie kuzyna.

Nic — absolutnie nic — o zburzeniu mojego domu.

„Nie ma tu nic o remoncie” – powiedziałem, podnosząc telefon.

Mój ojciec odchrząknął.

„Twoja mama wspomniała o tym przy obiedzie trzy tygodnie temu. Powiedziałeś, że brzmiało dobrze.”

Spojrzałam na niego.

„Co powiedziałem, brzmiało dobrze?”

„Remont” – wtrąciła mama. „Mówiliśmy ci, że chcemy odnowić kuchnię i otworzyć salon. Rozmawiałeś przez telefon, ale skinąłeś głową i powiedziałeś, że brzmi to dobrze”.

Wspomnienie wróciło mgliście. Byłem u nich na niedzielnym obiedzie, wyczerpany po tygodniu negocjacji, odpowiadając na pilne maile od klienta, podczas gdy moja matka o czymś mówiła. Prawdopodobnie kiwałem głową, nie słuchając.

„Nawet jeśli to powiedziałem, czego nie pamiętam, to mój dom” – powiedziałem powoli. „Nie możesz po prostu zatrudnić ekipy budowlanej i rozebrać go bez mojej wyraźnej zgody. To nie twoja własność”.

Wyraz twarzy mojej matki uległ zmianie, na jej twarzy odmalował się jakiś chłód.

„Bello, kochanie, nie dramatyzuj. Robimy to dla rodziny. Twój brat i Victoria wkrótce będą potrzebować więcej miejsca, a ten dom stoi pusty przez większość czasu. Sensowne byłoby, żeby był bardziej funkcjonalny, kiedy nas odwiedzają”.

Te słowa podziałały na mnie jak fizyczny cios.

„Na czas, gdy odwiedzą nas Jakub i Wiktoria.”