Pojechałem do domu nad jeziorem, żeby odpocząć przez weekend. Ale kuchnia i salon były w remoncie. Mama powiedziała mi: „Remontujemy je dla twojego brata i jego żony”. Otworzyłem akt własności i zadzwoniłem do prawnika. Następnego dnia cała moja rodzina przeżyła wielką niespodziankę…

Moja matka przekroczyła próg, a na jej ustach pojawił się szeroki uśmiech, który natychmiast zniknął, gdy zobaczyła moją minę. Miała na sobie białe lniane spodnie i koralową bluzkę, a jej srebrne włosy, jak zawsze, były spięte w schludny kok. Za nią szedł mój ojciec, wyglądający na skrępowanego w szortach cargo i kamizelce wędkarskiej.

„Co się stało z moim domem?” Mój głos zabrzmiał ciszej, niż zamierzałam, niewiele głośniej niż szept.

Mama gestem zbagatelizowała sytuację, ostrożnie omijając stertę połamanych płytek. „Och, nie martw się bałaganem. Wykonawca powiedział, że wszystko zostanie posprzątane w przyszłym miesiącu. Będzie absolutnie pięknie, kiedy skończymy”.

„Skończyło się?” powtórzyłam. „Mamo, o czym ty mówisz? Kto na to pozwolił?”

Zamrugała, wyraźnie zaskoczona moją reakcją. „No tak, kochanie. Twój ojciec i ja. Planowaliśmy te remonty od miesięcy”.

Wyciągnąłem telefon i gorączkowo przeglądałem wiadomości. Było ich dziesiątki od mamy, wysłane w ciągu ostatnich kilku tygodni, ale nic nowego: informacje o meczach baseballowych mojego siostrzeńca, pytania o to, czy przyjdę na obiad w niedzielę, przypomnienia o ślubie kuzyna. Nic – absolutnie nic – o tym, że mój dom zostanie zburzony.

„Nie ma tu nic na temat remontu” – powiedziałem, podnosząc telefon.

Mój ojciec odchrząknął. „Twoja matka wspomniała o tym przy obiedzie trzy tygodnie temu. Mówiłeś, że to dla ciebie żaden problem”.

Spojrzałem na niego. „Czy powiedziałem to, co uważałem za słuszne?”

„Remonty” – wtrąciła mama. „Mówiliśmy ci, że chcemy zmodernizować kuchnię i otworzyć salon. Rozmawiałeś przez telefon, ale skinąłeś głową i powiedziałeś, że to dobry pomysł”.

Wspomnienia wróciły do ​​mnie mgliście. Byłem u nich na niedzielnym obiedzie, wyczerpany po tygodniu negocjacji, odpowiadając na pilne maile od klienta, podczas gdy moja matka mówiła. Pewnie kiwałem głową, nie słuchając.

„Nawet gdybym to powiedział, nie pamiętam, że to mój dom” – powiedziałem powoli. „Nie możesz zatrudnić ekipy budowlanej i zburzyć wszystkiego bez mojej wyraźnej zgody. To nie twoja własność”.

Wyraz twarzy mojej mamy się zmienił, na jej twarzy pojawił się zimny grymas. „Bello, kochanie, nie dramatyzuj. Robimy to dla rodziny. Twój brat i Victoria wkrótce będą potrzebować więcej miejsca, a ten dom stoi pusty przez większość czasu. Sensowne byłoby uczynienie go bardziej funkcjonalnym na ich wizyty”.

Te słowa uderzyły mnie jak cios w stopę. „Za wizytę Jacoba i Victorii”.

„Na czas, kiedy się wprowadzą” – poprawiła go delikatnie mama. „Rozmawiamy o tym od miesięcy, kochanie. Agencja marketingowa Jacoba się rozrasta i chce otworzyć tu oddział. Dom nad jeziorem jest dla nich idealny. Jest tam mnóstwo miejsca na biuro, a Victoria zawsze kochała wodę. Poza tym, wiesz, starają się o dziecko”.

Miałam wrażenie, że pokój wiruje. „Wprowadzić się? Mamo, to mój dom. Kupiłam go. Należy do mnie”.

„Technicznie rzecz biorąc, to my dołożyliśmy się do wpłaty początkowej” – powiedział mój ojciec cicho.