Pojechałem do naszego domku nad jeziorem na Święto Dziękczynienia i zastałem żonę siedzącą samotnie w sypialni i płaczącą. Na balkonie moja córka i jej mąż, razem z innym mężczyzną, radośnie stukali się kieliszkami szampana, rozmawiając o sprzedaży naszego domu.

W listopadzie mieliśmy już gotowy plan. Margaret miała przyjechać w poniedziałek z naszą córką Jessicą i jej mężem Marcusem, żeby przygotować dom na Święto Dziękczynienia. Nasz syn Tyler miał przyjechać w czwartek rano z żoną i dwójką dzieci, wprowadzając chaos i hałas, których teraz potrzebowaliśmy bardziej, niż chcieliśmy przyznać.

Miałem przyjechać w czwartek. Wydział zaplanował małe przyjęcie z okazji przejścia na emeryturę na poprzedni wieczór – tort w sali szkoleniowej, pokaz slajdów, kilka miłych słów. Przynajmniej taki był zamysł.

We wtorek po południu odebrałem telefon.

„Szefie, bardzo mi przykro” – powiedział nowy zastępca. „Miasto przesunęło termin zebrania budżetowego. Musimy odwołać imprezę. Przełożymy ją na nowy rok”.

„Nie martw się” – powiedziałem mu i miałem na myśli więcej, niż zdawał sobie sprawę. Nigdy nie czułem się komfortowo w centrum uwagi. Zawsze czułem się swobodniej za wężem ogrodowym niż za mikrofonem.

Ale kiedy się rozłączyłam, w domu zapanowała dziwna pustka. Taka, że ​​słychać, jak włącza się piec, a lodówka buczy, i nagle uświadamiasz sobie, jak ciche stało się twoje życie.

Spojrzałem w kalendarz: wtorek. Trzy dni przed Świętem Dziękczynienia. Margaret wyjechała dzień wcześniej, a jej samochód był załadowany zakupami i pościelą.

Przez kilka minut po prostu stałam, gapiąc się na karteczkę, którą napisała i przykleiła do lodówki – „Nie zapomnij o lekach na serce. Kocham cię” – i poczułam niepokój. Z początku lekkie migotanie, jak pierwszy dym wydobywający się spod drzwi.

Próbowałem się otrząsnąć. Zrobiłem sobie kanapkę. Włączyłem telewizor. W lokalnych wiadomościach pokazano nagranie łosia błąkającego się po parkingu w mieście. To nie pomogło.

Trzydzieści dwa lata życia w chaosie nauczyły mnie jednego: czasami trzeba posłuchać tego uczucia.

O godzinie szóstej stałem już na podjeździe z torbą podróżną.

„Naprawdę wybierasz się tam dziś wieczorem?” zawołał mój sąsiad, opierając się o ciężarówkę po drugiej stronie ulicy, z oddechem białym jak smoła na zimnie.

„Tak” – powiedziałem. „Pomyślałem, że zrobię im niespodziankę”.

Nie wspomniałem o uczuciu ucisku w klatce piersiowej.

Podróż z Thunder Bay do domku nad jeziorem zajęła prawie trzy godziny przy dobrej pogodzie. Tej nocy niebo było czyste, ale listopadowa ciemność zaległa niczym kurtyna. Autostrada wyjazdowa z miasta prowadziła przez długie, samotne połacie lasu. Noc, w której jedynym światłem są reflektory, gwiazdy i od czasu do czasu nadjeżdżająca ciężarówka.

Mijałem wozy wyrębowe wzbijające tumany śnieżnego pyłu, z brzęczącymi łańcuchami. Na odcinkach między miastami radio raz przygasało, raz gasło. Przelatywały amerykańskie stacje z całego Superior: piosenka country o utraconej miłości, reklama salonu samochodowego w Duluth, kaznodzieja ostrzegający przed końcem świata.

Dzwoniłem do Margaret dwa razy. Za każdym razem dzwoniła i włączała się poczta głosowa.