Pokorny samotny ojciec przygarnął dwie tajemnicze bliźniaczki zagubione w deszczu

Deszcz ustał o świcie, ale w małym mieszkaniu Daniela wciąż unosił się zapach wilgotnych ubrań, gorącej czekolady i bezpieczeństwa, czego świat od dawna odmawiał tym dwóm dziewczynkom.

Szare światło poranka przesączało się przez cienkie zasłony, oświetlając popękaną ramkę zdjęcia nad sofą, na której spały bliźniaczki, skulone niczym dwa kruche ptaki.

Pierwszy obudził się Ethan. Podszedł na palcach i delikatnie okrył dziewczynki kocem.

„Tato”, szepnął, „one jeszcze śpią”.

Daniel, wciąż w koszuli z poprzedniego dnia, przetarł zmęczone oczy.

„Niech odpoczną”, mruknął. „Zobaczymy, co zrobimy po śniadaniu”.

Samotny ojciec przygarnia dwie zagubione bliźniaczki w Madrycie

Nie wiedział, jak sobie poradzi. Nie miał już prawie jedzenia: kilka jajek, pół bochenka chleba i kawa rozpuszczalna, która bardziej smakowała jak karton niż jak kawa.

Mimo to smażył jajka, nucąc pod nosem, podczas gdy małe mieszkanie wypełniało się aromatem czegoś ciepłego i prawdziwego.

Kiedy dziewczynki się obudziły, wyglądały na zdezorientowane, jakby nie były pewne, czy dobroć poprzedniej nocy nie była tylko snem.

„Dzień dobry”, powiedział Daniel, podając im po talerzu. „Możecie tu zostać, dopóki nie znajdziemy waszego ojca, dobrze?”

Lucía, ta spokojniejsza, spojrzała na jajka. „Jesteś bardzo miły”, wyszeptała. „Nikt inny nie otworzył drzwi”.

Daniel uśmiechnął się lekko. „Ludzie czasem zapominają, jak to jest marznąć”.

🚨 Poszukiwania w mieście