Posadzili mnie za kwiatami na ślubie mojej córki — trzy dni później mój nowy zięć rozłożył papiery na białym obrusie, żeby przejąć kontrolę nad moim życiem, a ja uśmiechnęłam się jak słodka stara wdowa, która przyniosła coś, czego się nie spodziewała

Czwartek. Centrum. Restauracja, w której kelnerzy wymawiają „woda” po francusku. Zamówił butelkę z większą ilością sylab niż morałów i zapytał, jak sobie „radzę sama”. Potem przyszła teczka – gładki karton, złoty klips, papier, który kradnie życie, a jednocześnie nazywa ochroną.

Pełnomocnictwo. Kontrola finansowa. Decyzje medyczne. Stałe.

„Dla twojego bezpieczeństwa” – powiedział cicho. „Zanim pojawią się komplikacje”.

Przewróciłam stronę, powoli jak niedziela. „Oczywiście” – powiedziałam. „Powiem to mojemu prawnikowi”.

Ten błysk w jego uśmiechu? Mógłbyś go przegapić, gdybyś go nie szukał.

Do poniedziałku chciał „gdzieś w ukryciu”. Mój salon miał być „wygodny”. Miał przynieść „przykłady”. Zgodziłam się i spędziłam dwa dni, robiąc to, co starsze kobiety potrafią najlepiej, gdy nikt nie zwraca na nie uwagi: przygotowując się.

Środa, godzina siódma. Przyszedł z teczką, notariuszem i twarzą, której zaufałbyś do ostatniego tchnienia. Papiery rozkwitły na moim stoliku kawowym. Mówił o ryzyku, zabezpieczeniach i ludziach, którzy mogliby mnie „wykorzystać”. Miał na myśli wszystkich oprócz siebie.

Zapytałem o jego doświadczenie. Powiedział „niezależny”. Zapytałem o jego klientów. Powiedział „rodziny”. Zapytałem, kto pierwszy poprosił o pomoc – on czy oni. Zmienił temat.

„Postawmy na prostotę” – powiedział, dotykając linii podpisu. „Ty podpisujesz, my chronimy”.

Prosty to ulubione słowo skomplikowanych mężczyzn.

Sięgnąłem po długopis. Pozwoliłem, by moja ręka zadrżała. Podpisałem pierwszą stronę. Drugą. Patrzył, jak hazardziści patrzą na kości.

„A co jeśli później zmienię zdanie?” – zapytałem.

„To zależy od twoich możliwości” – powiedział cicho. „Te ustalenia mają być… trwałe”.