„Poślubię następną kobietę, która przekroczy te drzwi” – ​​oświadczył pewnie dyrektor generalny, ale w chwili, gdy je otworzył, zamarł.

„Jak dokładnie?” zapytał Travis.

„Pójdę za mąż za pierwszą dziewczynę, która przejdzie przez te drzwi” – ​​oświadczył, wskazując gestem szklane wejście do sali konferencyjnej.

W pomieszczeniu rozległ się szmer niedowierzania.

„Mówisz poważnie?” zapytała Lauren, jego menedżerka ds. marketingu.

„Mówię poważnie” – powiedział Ethan. „Wejdź, porozmawiamy, oświadczę się. To takie proste. Miłość to biznes. Nic więcej. Podpiszę papiery, założę pierścionek, uśmiechnę się do kamer. Zobaczymy, jak długo to potrwa”.

Wszyscy wpatrywali się w niego z mieszaniną niedowierzania i zażenowania na twarzach. Ale Ethan nie był tym zbity z tropu. Mówił poważnie, a przynajmniej tak mu się zdawało.

Z pokoju dobiegł odgłos kroków na korytarzu.

Ktoś się zbliżał.

Członkowie zespołu obrócili się na swoich miejscach, czekając, kogo wybierze los — lub szaleństwo.

Wtedy drzwi się otworzyły.

I Ethan zamarł.

Nie była taka, jakiej się spodziewał.

Właściwie, ona w ogóle tam nie pasowała.

Nie miała na sobie markowych ubrań ani sztywnej marynarki. Miała na sobie dżinsy, szary T-shirt z wyblakłym logo księgarni i niosła paczkę źle posegregowanej poczty.

Jej włosy były związane w luźny kucyk, potargany od letniego upału, a jej oczy były szeroko otwarte, gdy się zatrzymała, zdezorientowana nagłą uwagą skupioną wyłącznie na niej.

„Chyba to nie to piętro” – powiedziała, podnosząc pocztę. „Jestem z…”