Poszedłem odwiedzić miejsce spoczynku mojego syna na naszym rodzinnym cmentarzu, gdy zauważyłem stojącą w pobliżu kobietę, trzymającą małego chłopca o dziwnie znajomym uśmiechu. Wydawała się zdenerwowana i próbowała szybko odejść… Ale wtedy chłopiec pochylił się nad nagrobkiem mojego syna i wyszeptał jedno słowo – i w tym momencie prawda wyszła na jaw, zmieniając wszystko.

Minęły cztery lata, a rana wciąż była świeża. Żelazne bramy cmentarza zaskrzypiały za mną. W każdy czwartek o dziesiątej, bez względu na pogodę, odbywałam tę pielgrzymkę. Moje obcasy stukały o ścieżkę, gdy nad głowami gromadziły się ciemne chmury. Nawyk niósł mnie obok grobu męża, obok rodziców, w stronę najnowszego nagrobka, tego, w którego istnienie wciąż nie mogłam uwierzyć: mojego syna,  Artura .

Zwolniłem, zbliżając się do jego grobu, zauważając coś nie na miejscu. Ktoś już tu był. Mały bukiet polnych kwiatów – stokrotek i rudbekii – opierał się o nagrobek. Zmarszczyłem brwi. Kto by je zostawił? Mój drugi syn,  Julian , odwiedzał go tylko na Boże Narodzenie i urodziny, a koledzy Arthura ze studiów stopniowo przestali przychodzić.

Zanim zdążyłem się zbliżyć, usłyszałem to ponownie. Śmiech. Dziecięcy śmiech, jasny i niepohamowany. Schowałem się za dużym dębem, nagle czując się jak intruz.

Młoda kobieta siedziała na małym kocu rozłożonym przed grobem Artura. Nie mogła mieć więcej niż trzydzieści lat, z ciemnymi włosami spiętymi w praktyczny kucyk. Obok niej klęczał mały chłopiec, żywo rozmawiając z nagrobkiem.

„A potem Pan Niedźwiedź był bardzo odważny i w ogóle nie płakał,   kiedy dostał zastrzyk” – opowiadał chłopiec.

Miś w jego rękach był zniszczony, miejscami wręcz znoszony. Serce mi stanęło. Ten miś. Znałam tego misia. To był  Benson , miś Arthura. Ten, którego dałam mu na piąte urodziny, ten, którego trzymał na półce z książkami przez całe studia. Ale to nie to sprawiło, że zaparło mi dech w piersiach. To była twarz chłopca. Jego oczy – głęboko niebieskie z lekko uniesionymi kącikami. Sposób, w jaki jego usta unosiły się wyżej po prawej stronie, gdy się uśmiechał. Mały dołek w brodzie. Oczy Arthura. Uśmiech Arthura. Broda Arthura.

Chwyciłem pień drzewa i nagle poczułem zawroty głowy.

„Opowiedz tacie, co jeszcze wydarzyło się u lekarza” – poprosiła cicho kobieta.