Powiedział mi, że nie pasuję na jego elitarną galę, obnosił się ze swoją asystentką i chwalił się skradzioną pracą, więc wysłałam zarządowi jedną cichą wiadomość, która obnażyła wszystko: romans, kłamstwa, kradzież i prawdę, że to ja jestem prawdziwą siłą napędową firmy.

Jego dłoń zawisła zbyt blisko mojego ramienia, nie dotykając go, ale wystarczająco blisko, by dać mi do zrozumienia, że ​​nie pasuję do tego miejsca. Za nim, przez kryształowe wejście do sali balowej hotelu Meridian Grand, patrzyłam, jak mój mąż, Owen Mercer , wślizguje się do środka z pewnością siebie mężczyzny, który panuje nad tym wieczorem. Jego asystentka, Natalie Frost , kurczowo trzymała się jego ramienia, jakby urodziła się do bycia w centrum uwagi. Jej suknia w kolorze szampana lśniła w blasku żyrandoli.

Pociągnęłam za ramiączko mojej szmaragdowej sukienki, nagle niepewna, czy jest elegancka, czy żałosna.

„Ona jest ze mną” – powiedział Owen ochronie rok temu na tej samej gali. Dziś wieczorem nie obejrzał się za siebie.

Stałem tam, z palącym żołądkiem, upokorzenie narastało niczym fala, której nie mogłem już dłużej zwalczać. Każdy małżonek został uprzejmie odprowadzony i dumnie usadowiony obok swojego partnera. Byłem jedynym, który stał na korytarzu niczym zapomniany bagaż.

Ale najgorsze? Przeczuwałem, że nadejdzie ten moment. Może nawet go stworzyłem.

Trzy lata temu to ja na konferencjach tłumaczyłem moje modele optymalizacji łańcucha dostaw. Owen był młodszym analitykiem, który robił notatki i zadawał pytania, których nie do końca rozumiał. Ale był czarujący, elokwentny i ambitny. Kiedy Vertex Industries zaproponowało mu większą rolę, przekonał mnie, że to „nasze” – wspólne marzenie.

Tyle że sen stał się smyczą.