Powiedziała mi, żebym o niej zapomniał, ale rok później prawda mnie odnalazła.

Urodziłam się jako córka 17-letniej dziewczyny, która postanowiła mnie porzucić.

Latami żyłam z tą otwartą raną. Aż w końcu, mając dwadzieścia kilka lat, zebrałam się na odwagę. Podążałam za tropami, zbierałam wskazówki i w końcu… ją znalazłam.

Wciąż pamiętam moment, w którym stanęłam przed nią. Byłam pełna nadziei. Serce waliło mi jak młotem.

Ale jego twarz zamarła. Jego wzrok pociemniał.

„Zapomnij o mnie” – wyszeptała niemal w panice.

„Mój mąż na pewno nigdy nic o tobie nie wie. Jest potężny… Zostawiłby mnie”.

Jego słowa przyprawiły mnie o dreszcze. Czułam się, jakby ktoś dźgnął mnie w brzuch.

Nie krzyczałam. Nic nie powiedziałam. Po prostu odeszłam, z tą nieznośną ciszą w piersi.
Ciszą, która boli bardziej niż krzyk.

Rok później, niespodziewany gość

Próbowałam zapomnieć. Ale niektóre rany nigdy się tak naprawdę nie goją.

Pewnego deszczowego wieczoru ktoś zapukał do moich drzwi.

Był to wysoki, elegancki mężczyzna w garniturze. W jego oczach malowało się wzruszenie.

„Mam na imię Daniel” – powiedział cicho.

„Jestem mężem twojej matki”.

Zamarłam. Czego chciał?

Potem wyciągnął małe pudełko.

„Nigdy mi o tobie nie mówiła… Ale znalazłem listy”.

W pudełku: dziesiątki kopert.
Odręczne listy.
Po jednym na każdy rok od moich narodzin.

„Do mojego pięknego dziecka…”