Powiedziałam, że nie chcę opiekować się dziećmi mojej siostry, więc i tak podrzuciła je taksówką pod mój adres, tylko że kierowca się pomylił. Trzy dni później odebrałam telefon, który ją załamał.

Przeszłam przez to metodycznie: konferencja, na którą zapisałam się kilka miesięcy wcześniej, żądanie Victorii w ostatniej chwili, moja wyraźna odmowa i jej powody, telefon od oficera Millsa i znalezienie przerażonych Olivii i Masona na komisariacie policji.

„Czy pani Brennan potwierdziła twój adres przed wysłaniem dzieci?” – zapytała Diane.

„Nie. Gdyby tak zrobiła, zdałaby sobie sprawę, że ten adres nie istnieje, gdy go zapisywała.”

„Czy poinformowała cię, że je wyśle, mimo twojej odmowy?”

„Nie. Nie wiedziałem, że przyjadą, dopóki nie zadzwoniła policja.”

Adwokat Victorii stanął przed sądem i przystąpił do przesłuchania krzyżowego.

„Panno Mitchell, czy to nie prawda, że ​​zawsze nie podobały się pani sukcesy pani siostry?”

“NIE.”

„Nie zazdrościsz jej, że ma rodzinę, a ty jesteś singlem i bezdzietny?”

Diane wyraziła sprzeciw.

„Podtrzymane” – powiedział ostro sędzia Morrison. „Rado, proszę skupić się na istotnych kwestiach”.

„Pani Mitchell, ile razy w przeszłości opiekowała się pani swoją siostrzenicą i siostrzeńcem?”

„Dziesiątki razy na przestrzeni lat”.

„Więc wypracowałaś sobie pewien schemat pomagania siostrze w opiece nad dzieckiem”.

„Pomagałem, kiedy pozwalał mi na to harmonogram i kiedy zostałem o to poproszony z odpowiednim wyprzedzeniem”.

„A tym razem wybrałeś pracę zamiast rodziny”.

„Wybrałam zobowiązanie zawodowe, które podjęłam wiele miesięcy wcześniej, zamiast żądania złożonego w ostatniej chwili, które ignorowało moje jasno określone granice”.

Próbował jeszcze kilku innych sposobów, próbując wrobić mnie w rolę nierozsądnej osoby. Ale raport policyjny był druzgocący. Zeznania oficera Millsa o znalezieniu dwójki małych dzieci porzuconych na chodniku były jeszcze gorsze. Dokumentacja firmy taksówkarskiej, wskazująca, że ​​Victoria podała nieprawidłowy adres, przesądziła o sprawie.

Sędzia Morrison zarządził przeprowadzenie pełnej oceny kwestii opieki.

„To poważne zarzuty. Chcę kompleksowej oceny zdolności obojga rodziców, zanim podejmę jakiekolwiek decyzje”.

Proces oceny trwał sześć tygodni. Nathan i Victoria przeszli ocenę psychologiczną, wizyty domowe i rozmowy z ewaluatorami wyznaczonymi przez sąd. Dzieci były przesłuchiwane oddzielnie przez psychologa dziecięcego specjalizującego się w sprawach o opiekę.

Nie brałem udziału w oficjalnej ocenie, ale Olivia później powiedziała mi, o co pytał psycholog.

„Chciała wiedzieć, czy czujemy się bezpiecznie z mamą. Opowiedziałem jej o