Powiedzieli mi na Wielkanoc: „Nie potrzebujemy już twojej rady”, więc poradziłem mojemu prawnikowi, co zrobić z moim spadkiem w wysokości 450 milionów dolarów.

„Jesteśmy już dorośli” – dodał nie do mnie, ale jakbym była jego odbiciem, a on wolałby patrzeć przez okno.

Sześć miesięcy później, przed wschodem słońca, czarne SUV-y wjechały na jego ulicę w Scottsdale, a słowa, które rzucił jak serwetkę, wróciły, wyprasowane i wykrochmalone. Drzwi się otworzyły. Sąsiedzi patrzyli. FBI zrobiło to, co FBI robi. A moja rodzina, która odrzuciła moją poradę prawną, nagle potrzebowała mojego prawnika.

Nazywam się Rebecca Chen. Zostałam prokuratorem federalnym w staromodny sposób – pojawiać się, zostawać po godzinach, mówić prawdę, nawet jeśli to zwalnia salę. Wychowano mnie w przekonaniu, że jeśli praca jest warta wykonania, to warto ją wykonywać obiema rękami i poświęcić na nią cały swój sen. Moi rodzice, Robert i Linda Chen, przyjechali do Denver z Tajwanu z walizką każdy i zbiorem niemożliwych do wyuczenia nawyków: oszczędności, która nie była skąpa, dumy, która nie była głośna, i wiary w edukację, która zamieniała pomyje w czesne. Otworzyli restaurację, która pachniała anyżem gwiaździstym, smażonym imbirem i świeżą szczyptą wybielacza, i nauczyli nas, że godność to nie dolewka, ale to, co przynosisz do stołu.

Było nas troje. Ja byłem najstarszy, ten z zapasowym plastrem i kalendarzem na lodówce. Marcus był dwa lata młodszy ode mnie, przystojny, czarujący i biegle władał językiem skrótów. Ożenił się z Jennifer, swoją ukochaną ze studiów, i przeprowadził się do Phoenix, by budować – co, jak się okazało, ciągle się zmieniało – rozwój, możliwości, relacje. Bliźniaki, Nathan i Tyler, pojawiły się niczym dwa wykrzykniki, a moi rodzice przeszli na emeryturę do Arizony, by być blisko nich. Diane, nasza najmłodsza córka, graficzka w czarnych dżinsach i z atramentem na palcach, przeprowadziła się do Portland i odmówiła przeprosin z powodu radości.