Prawie zabili mi córkę: wybrałem sprawiedliwość

Dowody, aresztowania i zaostrzające się postępowania prawne

Nagranie z monitoringu było druzgocące: wyraźnie widać było, jak moi rodzice i siostra parkują w pełnym słońcu, zostawiają Emmę z tyłu, zamykają okna i spokojnie idą na zakupy.

Policja zebrała zeznania świadków. Lekarze dostarczyli dokumentację medyczną. Kobieta, która uratowała moją córkę, potwierdziła wszystko. Następnego dnia moi rodzice i siostra zostali aresztowani.

Zarzuty szybko eskalowały: narażenie dziecka na niebezpieczeństwo, celowe narażenie dziecka na niebezpieczeństwo i napaść zaostrzona. Wydano nakaz sądowy: całkowity zakaz zbliżania się do nas.

Tymczasem służby ochrony dzieci wszczęły dochodzenie. Opowiedziałem swoją historię: dzieciństwo naznaczone manipulacją, przemocą psychiczną i ciągłym faworyzowaniem siostry. Wszystko, co przez trzydzieści lat traktowałem jako coś normalnego.

Pojawiły się również inne elementy: podobny incydent, który miał miejsce kilka lat wcześniej z córką mojej siostry, dokumentacja medyczna z mojego dzieciństwa wskazująca na podejrzenia dotyczące znęcania się, zeznania byłych krewnych opisujące powtarzający się schemat znęcania się i kontroli.

Prokuratura dodała zarzut usiłowania zabójstwa. Sprawą zainteresowały się media. Oburzenie społeczne było powszechne.

Proces bez apelacji

Obrona próbowała mnie zdyskredytować, przedstawiając mnie jako osobę niezrównoważoną i mściwą. Sędzia odrzucił te taktyki. Niezależna ocena psychologiczna wykazała, że ​​byłam kompetentną i opiekuńczą matką, a moje decyzje były w pełni słuszne.

Ława przysięgłych obradowała przez niecałe trzy godziny.

Wyrok: Winny we wszystkich zarzutach.

Moja matka została skazana na sześć lat więzienia, a mój ojciec na siedem lat za przemoc fizyczną, której mnie doświadczył. Oboje zostali zobowiązani do pokrycia kosztów leczenia i terapii psychologicznej.