Prezent ślubny

Kiedy powiedziałam im, że narzeczona mojego wnuka to oszustka, rodzina pomyślała, że ​​oszalałam.
„Zostaw ich w spokoju, mamo” – mawiał mój syn. „Nie psuj imprezy”.
Milczałam. Pozwoliłam im myśleć, że jestem po prostu starą, zrzędliwą kobietą. Ale przez osiemdziesiąt lat nauczyłam się rozróżniać kłamstwa i wiedziałam, że ta piękna kobieta, Isabella, gra jakąś rolę.
Tydzień po tym, jak się poznaliśmy, wynająłam prywatnego detektywa. Raport zawierał dziesiątki nazwisk i stanów – ciąg oszustw, małżeństwa dla pieniędzy, skradzione życia. Ale nikt jej nie uwierzył. Nawet mój wnuk, Daniel, patrzył na nią, jakby była uosobieniem cnoty.
Zrozumiałam, że jest tylko jeden moment, by to powstrzymać – sam ślub.

Pocałunek węża

Katedra lśniła witrażami, różami i złotem. Muzyka, uśmiechy, łzy wzruszenia. Siedziałam w pierwszym rzędzie, nieruchoma jak kamień.
Kiedy nadeszła chwila błogosławieństwa rodziny, Isabella podeszła do mnie ostatnia.
„Dziękuję, babciu” – powiedziała ze słodkim uśmiechem, przytulając mnie na oczach kamer.
I wyszeptała mi do ucha:
„Ten stan jest teraz mój, staruszko”.
Spodziewała się, że się wzdrygnę. Ale ja tylko lekko się uśmiechnęłam. Niech myśli, że wygrała. Niech nie wie, że już przygotowałam swój ruch.

Prezent, którego nie ma na liście

Kiedy nadszedł czas wymiany obrączek, wstałam.
„Czekaj” – powiedziałam głośno, ale spokojnie.
Organy ucichły. Wszyscy się odwrócili.
„Jako babcia pana młodego” – powiedziałam – „przygotowałam specjalny prezent dla panny młodej”.
Spojrzałam na mojego prawnika, pana Chena. Skinął głową i nacisnął przycisk na pilocie.
Ekran za ołtarzem rozświetlił się.

Prawdziwa twarz