Przebrałem się za bezdomnego i poszedłem do swojego supermarketu, żeby zobaczyć, kto zasługuje na mój spadek, a potem…

Tej samej nocy przepisałem swój testament.
W następnym tygodniu, kiedy wszedłem do tego samego sklepu w swoim najlepszym garniturze, personel prześcignął się w traktowaniu mnie jak króla. Lewis tylko skinął mi głową na znak uznania, niczym się nie różniąc od poprzedniego.

To wystarczyło, żebym utwierdził się w swojej decyzji.

Później dowiedziałem się, że ma kartotekę kryminalną z młodości. Kiedy go o to zapytałem, był szczery. Powiedział, że więzienie nauczyło go pokory i szacunku dla innych.

Kiedy moja rodzina dowiedziała się, że zostawiłem wszystko Lewisowi, wybuchła śmiechem. Moja siostrzenica nawet zagroziła mu postępowaniem sądowym, nazywając go oszustem i złodziejem. Ale ja byłam pewna, że ​​to on.

Nie przewidziałam, że Lewis nie będzie chciał fortuny. Zamiast tego zaproponował, żebyśmy stworzyli coś większego – fundację, której celem jest dawanie drugiej szansy tym, którzy jej potrzebują.

W ciągu roku powstała Fundacja Hutchinsa na rzecz Godności Człowieka. Założyliśmy banki żywności, zatrudnialiśmy byłych więźniów, przyznawaliśmy granty weteranom i oferowaliśmy stypendia młodym ludziom, którzy zasługiwali na przyszłość.

Kiedy wręczyłam Lewisowi oficjalne dokumenty, powiedział mi: „Charakter to to, co pokazujesz, gdy nikt nie patrzy. Widziałeś mnie takim, jakim jestem. Nie zmarnuję tego”.

Po raz pierwszy od śmierci żony poczułem spokój. Wiedziałem, że imperium, które zbudowaliśmy, i bogactwo, na które pracowałem całe życie, w końcu trafiły w odpowiednie ręce.