Przegapił najważniejszą rozmowę kwalifikacyjną w swoim życiu, ale tego samego dnia nieświadomie uratował…

„Nie masz za co przepraszać” – przerwał Richard. „Wszystko słyszałem. Moja córka żyje dzisiaj dzięki tobie”.

Malik przełknął ślinę. „Każdy zrobiłby to samo”.

„Nie jestem tego pewien” – odpowiedział prezes. „Odwaga, współczucie i uczciwość to nie są rzeczy, których można nauczyć w sali konferencyjnej. To część ciebie”.

Zapadła cisza. „Panie Johnson, chcielibyśmy oficjalnie zaproponować panu stanowisko w Hayes Global – bez konieczności rozmowy kwalifikacyjnej”.

Przez chwilę Malik nie mógł mówić. Gardło mu się ścisnęło. „Mówisz poważnie?”

Richard zaśmiał się cicho. „Całkowicie. Moja żona nalegała, a ja się z nią zgadzam. Zgłoś się w przyszły poniedziałek. Dopilnujemy, żeby twoja noga zdążyła się zagoić”.

Łzy napłynęły Malikowi do oczu, gdy wyjąkał podziękowanie. Kiedy rozmowa się zakończyła, stał na cichej ulicy, oszołomiony. Ta sama chwila, która pozbawiła go marzenia, tak naprawdę oddała mu je w najbardziej nieoczekiwany sposób.

Tydzień później Malik wszedł do siedziby Hayes Global – tym razem z ortezą na kostce, ale pewnym krokiem. Recepcjonistka powitała go serdecznie. Gdy wszedł do biura, mała Sophie podbiegła i przytuliła go do nogi. „Mama mówi, że jesteś moim bohaterem!”

Eleanor uśmiechnęła się z drugiego końca holu, a Richard wyciągnął rękę. „Witamy w zespole, panie Johnson”.

Malik uścisnął go mocno, z całym sercem.

Czasami największe życiowe okazje kryją się pod maską poświęceń. A dla Malika Johnsona opuszczenie tego wywiadu było najlepszą rzeczą, jaka mu się przytrafiła.