„Przekazaliśmy twój spadek twojemu bratu, nie potrzebujesz go!” powiedziała matka, ale notariusz zaskoczył wszystkich nowymi dokumentami.

Ale masz rację, taka była wola twojej babci.

— Mamo, rozumiem, że się ze mną zgadzasz.

„Liczyliśmy na…” powiedziała matka ze smutnym uśmiechem.

— Może wszyscy powinniśmy spędzać więcej czasu z babcią, kiedy jeszcze żyła.

— Mamo, ona cię kochała.

Ona po prostu chciała, żebyśmy zrozumieli.

Michaił przytulił swoją siostrę.

— Aniu, nie będę się na Ciebie gniewać.

Babcia była inteligentna i wiedziała, co robi.

— Dziękuję, Misza.

— Czy naprawdę będziemy mogli korzystać z daczy?

– Oczywiście.

Przyjedźcie z dziećmi latem, jak za dawnych czasów.

Dotarli na przystanek autobusowy i czekali.

„Wiesz” – powiedziała nagle Walentyna Pietrowna – „przypomniało mi się, co mówiła moja matka w szpitalu: „Tylko Aniuszka mnie rozumie”.

A ja myślałam, że to po prostu choroba do niego przemawia.

„To nie jest choroba” – odpowiedziała Anna.

— Ona po prostu wyczuła, kto jej naprawdę potrzebuje.

Autobus przyjechał.

Siedząc przy oknie Anna myślała o swojej babci.

Staruszce udało się dać nauczkę rodzinie nawet po jej śmierci.

Lekcja, która uczy nas, że miłości i uwagi nie da się zastąpić pieniędzmi, a sprawiedliwość czasami jest inna, niż się wydaje na pierwszy rzut oka.

Wieczorem Anna poszła do mieszkania swojej babci.

Otworzyła drzwi kluczem, który otrzymała od właściciela, gdy ten jeszcze żył.

Korytarz wypełniał zapach babci i starych książek.

Na stole leżała notatka napisana znajomym charakterem pisma: „Aniuszko, jeśli to czytasz, to znaczy, że wszystko poszło zgodnie z planem”.

Nie smuć się, że w Twojej rodzinie doszło do kłótni.

Zrozumieją i wybaczą.

A ty tu mieszkasz i jesteś szczęśliwy.

Kocham cię.

Babcia Masza.

Anna przycisnęła kartkę do serca i płakała.

Ale nie były to łzy smutku, lecz łzy wdzięczności wobec mądrej staruszki, która opiekowała się nią nawet po jej śmierci.