Przeprowadziłem setki pogrzebów, ale nigdy nie zapomnę tej jednej chwili…

Po skończeniu mycia usiadłem przy zlewie na chwilę, żeby odpocząć i pozbierać swoje rzeczy. Ten młody mężczyzna wrócił do mnie, usiadł cicho obok mnie i wyszeptał: „To ja jestem powodem jego śmierci”. Zdziwiony odwróciłem się do niego i zapytałem: „Co masz na myśli?”. Odpowiedział: „Wychodziliśmy razem, a on zaprosił mnie na przejażdżkę, ale uparłem się, żeby pojechać z kimś innym. Krótko po tym, jak wyszliśmy, zadzwonili do nas i powiedzieli, że miał wypadek i zmarł na miejscu”.

Próbowałem go pocieszyć, mówiąc: „To wola Boża; to nie twoja wina”. Ale jego łzy były inne, łzy kogoś, kto nie potrafi sobie wybaczyć. Było jasne, że dźwiga ciężki ciężar, jakby nie pożegnał się z przyjacielem, ale pochował z nim część swojej duszy. Siedział i rozmawiał o nich, o tym, jak na nowo przeżywali szczegóły swojego dzieciństwa, jak spotykali się każdego dnia bez nudy i jak zmarły marzył o skończeniu studiów i rychłym ślubie.

Powiedział mi: „Nigdy nie myślałem, że umrze przede mną. Zawsze mówił, że śmierć nadejdzie nagle, a ja śmiałem się i mówiłem: »Człowieku, przestań«”. Zatrzymał się, otarł łzy i powiedział: „Obmyłem go z tobą, żeby mu się odwdzięczyć, bo zawsze mnie chronił i wspierał, nawet gdy czasami go porzucałem”. »

Ciąg dalszy na następnej stronie

Praczka mówi, że widok jej przyjaciela gorzko płaczącego i całującego go w czoło po zakończeniu całunu był jednym z najbardziej poruszających momentów w jego życiu. To scena, która nauczyła go, jak bardzo miłość między przyjaciółmi może być czystsza niż krew i że niektóre straty są jak utrata samej duszy.

Szokujące jest to, że młody mężczyzna, który uczestniczył w obmyciu jego ciała, był przepełniony wyrzutami sumienia, że ​​odmówił jazdy samochodem z przyjacielem w dniu wypadku. Nadal uważał się za pośrednią przyczynę swojej śmierci i gorzko płakał nawet po pogrzebie.

Aby kontynuować, kliknij przycisk pod reklamą ⤵️