Przez 12 lat wiedziała, że ​​jej mąż jest niewierny, ale nigdy nie powiedziała o tym ani słowa. Troszczyła się o niego, była wzorową żoną… aż do momentu, gdy na łożu śmierci wyszeptała zdanie, które zamarło w bezruchu: prawdziwa kara dopiero się zaczęła.

Tej nocy Raúl próbował przemówić.
Jego oddech był płytki, a dźwięk tlenu wypełniał pomieszczenie.
„E… Elenito…” wyszeptał. „Wybacz mi… za wszystko… Ja… wiem, że cię zraniłem… ale… ty… nadal mnie kochasz… prawda?”

Elena patrzyła na niego długo.
W jego oczach nie było nienawiści, ale też nie było czułości.
Tylko głęboki spokój, spokój kogoś, kto już nic nie czuje.

Uśmiechnął się, a na jego ustach pojawiło się lekkie drżenie:
„Kocham cię?”

Raúl skinął głową z trudem.
Jego oczy napełniły się łzami, przekonany, że milczenie jest formą przebaczenia.

Wtedy Elena nachyliła się do jego ucha i szepnęła coś, co sprawiło, że szeroko otworzył oczy, jakby życie uciekało z niego szybciej niż kiedykolwiek:

„Przestałam cię kochać dwanaście lat temu, Raúlu.
Zostałam sama, żeby nasze dzieci nie wstydziły się ojca.
Kiedy cię zabraknie, powiem im, że byłeś dobrym człowiekiem…
żeby z dumą wspominały kogoś, kto nigdy nie był zdolny do prawdziwej miłości”.

Raúl próbował odpowiedzieć, ale z jego gardła wydobył się jedynie suchy szloch.
Zacisnął palce, szukając jej dłoni.
Łzy mieszały się z potem na jego czole.
I w tym ostatnim spojrzeniu zrozumiał to, czego nigdy nie chciał zobaczyć:
że kobieta, którą uważał za uległą, słabą, zależną… była w rzeczywistości silniejsza od niego.

Elena poprawiła poduszkę, delikatnie otarła twarz i powiedziała spokojnym głosem:
„Odpocznij. Już po wszystkim”.

Raúl zamknął oczy. Ostatnia łza spadła na prześcieradło.
I cisza znów wypełniła pokój.

Następnego dnia, gdy ciało przewożono do domu pogrzebowego, Elena stała w oknie szpitala, obserwując wschód słońca nad Meksykiem.
Na jej twarzy nie było smutku, nie było ulgi. Tylko  spokój .
Wyjęła z torebki mały notesik, napisała coś na pierwszej stronie i schowała go do kieszeni płaszcza:

„Wybaczenie nie zawsze oznacza ponowne pokochanie.
Czasami wystarczy po prostu odpuścić… bez nienawiści, bez urazy, bez oglądania się za siebie”.

Następnie ruszyła w stronę wyjścia, jej włosy powiewały na porannym wietrze, jak kobieta, która  w końcu – po dwunastu latach – jest wolna .