Przez 19 lat moi rodzice mówili wszystkim, że gdzieś na Zachodzie poniosłem porażkę – aż do momentu, gdy usiedli na składanym krześle i zobaczyli, jak ich „rozczarowanie” wchodzi na scenę jako właściciel całego ich sąsiedztwa

Okazało się, że Riverside Senior Apartments to czteropiętrowy ceglany budynek, który widział już lepsze dni, prawdopodobnie około 1970 roku.

Farba łuszczyła się przy linii dachu. W betonowych schodach wejściowych były pęknięcia. W holu unosił się zapach starej wykładziny i czegoś, co przypominało lekarstwo.

Znalazłem biuro dyrektora na pierwszym piętrze i zapukałem.

Otworzył mężczyzna po pięćdziesiątce z przerzedzonymi włosami i trwałymi zmarszczkami.

„Przyszedłem w sprawie sprzątania” – powiedziałem, podnosząc papierową zakładkę z tablicy ogłoszeń na dworcu autobusowym.

Spojrzał na mnie z wyraźnym sceptycyzmem.

„Masz doświadczenie?”

„Nie” – odpowiedziałem szczerze. „Ale jestem pracowity i potrzebuję tej pracy”.

Mruknął.

„Siedem pięćdziesiąt na godzinę, sześć dni w tygodniu. Sprzątasz części wspólne, pomagasz mieszkańcom w drobnych pracach konserwacyjnych, wynosisz śmieci – cokolwiek będzie potrzebne. Zaczynasz jutro o szóstej rano. Nie spóźnij się”.

Wyciągnął rękę.

„Jestem Jack Brennan. Jestem właścicielem tego miejsca i nie toleruję lenistwa.”

Mocno uścisnąłem mu dłoń.

„Bridget Ellis. Nie zawiodę cię.”

Praca była cięższa niż cokolwiek, co kiedykolwiek robiłem.