Aż pewnego deszczowego grudniowego wieczoru, sprzątając, znalazłam stary album ze zdjęciami. Zdjęcia Ethana z dzieciństwa – pulchne policzki, dżinsy poplamione trawą, krzywy uśmiech, który odziedziczył po mnie. Coś we mnie pękło.

Wybrałem jego numer.

Odpowiedział.

„Czego chcesz, mamo?” Jego głos był płaski, obronny.

„Po prostu… tęsknię za tobą, kochanie. Tak bardzo za tobą tęsknię.”

Ciężka pauza. Potem:
„Może w tym problem. Jesteś… przesadny”.

Te dwa słowa mnie nie złamały – one mnie obudziły.

Za dużo miłości?
Za dużo wysiłku?
Za dużo obecności?

A może po prostu poświęcałem się niewłaściwym osobom.

Tej nocy, siedząc na skraju łóżka, podczas gdy deszcz bębnił w okno niczym niecierpliwe palce, podjęłam decyzję: mam dość czekania, aż ktoś inny mnie wybierze. Zamierzałam wybrać siebie.

Dwa dni później rzuciłem pracę.

Nie mając nic do stracenia, wziąłem ostatnie 400 dolarów z konta i zainwestowałem w coś małego, coś, co wszyscy uznali za głupotę:

Zacząłem piec.

Przez lata ludzie mówili mi, że chleb według przepisu mojej babci to najlepszy, jaki kiedykolwiek jedli. Zacząłem sprzedawać bochenki z mojej maleńkiej kuchni – najpierw sąsiadom, potem lokalnym kawiarniom. W ciągu dwóch miesięcy popyt podwoił się. W ciągu sześciu miesięcy wynająłem stoisko na weekendowym targu rolnym.

Codziennie wstawałem o 3 nad ranem.
Wyrabiałem ciasto, aż bolały mnie ręce.
Sam dowoziłem zamówienia starym, niebieskim sedanem bez klimatyzacji.