„To odejdź. Tu nie ma miejsca dla grzeszników”.

Zostałam sama, z rosnącym brzuchem i strachem, który mnie trawił od środka. Spałam w niedokończonych domach, prałam cudze ubrania i sprzedawałam pomarańcze na targu, żeby przeżyć. Kiedy nadszedł czas, urodziłam pod drzewem mango, za budką położnej Doñi Esteli.

„Trzymaj się, kochanie, już prawie skończyliśmy” – powiedziała do mnie, ocierając pot z mojego czoła.

Dziecko urodziło się bezszelestnie, z zaciśniętymi pięściami.

„Jak go nazwiesz?”

„Chidera” – wyszeptałem. „Bo tego, co Bóg napisał, nikt nie może wymazać”.

Życie było walką. Dzieliliśmy z Chiderą pożyczone materace, zimne noce i głodne dni. Kiedy skończył sześć lat, zapytał mnie:

„Mamo, gdzie jest mój tata?”

„Przebył długą drogę, synu. Pewnego dnia wróci.”

„A dlaczego nie dzwoni?”

„Może zbłądził.”

Nigdy tego nie zrobił.

Kiedy Chidera miała dziewięć lat, zachorowała. Gorączka, kaszel, osłabienie. Lekarz powiedział:

„To prosta operacja, ale kosztuje sześćdziesiąt tysięcy naira.”

Nie miałem ich. Pożyczyłem, sprzedałem pierścionek, radio, ale to nie wystarczyło.

Pochowałem syna w samotności, z podartym zdjęciem jego ojca i niebieskim kocem.

„Wybacz mi, synu. Nie wiedziałem, jak cię uratować”.

Minęło pięć lat. Przeprowadziłem się do Lagos, szukając nowego początku. Dostałem pracę jako sprzątacz w G4 Holdings, firmie technologicznej na wyspie Victoria.

„Twój mundur jest brązowy, a twój grafik to praca w nocy”. „Nie rozmawiaj z kadrą kierowniczą. Po prostu sprzątaj” – poinstruował mnie kierownik.

Na siódmym piętrze znajdowało się biuro ze złotymi klamkami i grubym dywanem.

Na znaku widniał napis: „Pan Nonso Okoye, Dyrektor Zarządzający”.

Miałem wrażenie, że mój świat się wali.

„To niemożliwe…” wyszeptałam, zaciskając mocniej dłoń na mopie.

Nonso się zmienił. Wyższy, bardziej postawny, w drogim garniturze i importowanej wodzie kolońskiej. Ale jego spojrzenie pozostało takie samo: ostre, aroganckie, jakby świat był mu winien wszystko.

Sprzątałam jego biuro każdego wieczoru. Porządkowałam jego papiery, polerowałam szklany stół, opróżniałam kosz na śmieci.

Nigdy mnie nie poznał.

Pewnego popołudnia, gdy sprzątał biurko, moja plakietka spadła na podłogę.

„Czy twoje nazwisko coś ci mówi?” zapytał, wpatrując się we mnie. „Pracowałeś kiedyś w Enugu?”

Lekko się uśmiechnąłem.

„Nie, proszę pana.”

Nie nalegał. Wrócił do laptopa, jakbym był niewidzialny.

Tej nocy, gdy sprzątałem salę konferencyjną, usłyszałem, jak śmieje się ze swoimi kolegami.

„Kiedyś w liceum zapłodniłem dziewczynę” – powiedział ze śmiechem. „Powiedziała, że ​​to moje. Ale wiesz, jakie biedne są dziewczyny, mówią wszystko”.

Wszyscy się śmiali.

Rzuciłam mop, pobiegłam do łazienki i płakałam przez godzinę.

„Dlaczego, Boże? Dlaczego ja?”