Przez trzy lata małżeństwa jej mąż nigdy nie pozwolił jej się dotknąć — aż pewnego dnia, gdy spojrzała na kamerę w pokoju teściowej, zamarła.

Michael stanął między dwiema kobietami, trzymając się za głowę i ciężko oddychając.
„Dość! Nie chcę już nic słyszeć!”.
Wybiegł w deszczową noc. Następnego dnia policja znalazła Michaela siedzącego nad jeziorem, przemoczonego i drżącego.
Opowiedział wszystkie swoje pogrzebane wspomnienia:
Jego ojciec nie zginął w pożarze – Margaret próbowała spalić list od niego, ale ogień szybko się rozprzestrzenił. Ratując żonę, wpadł w pułapkę.
Aby się chronić, zahipnotyzowała Michaela, wmawiając mu, że to jego wina.
Całe życie żył w grzechu, który nie był jego własnym.
Dlatego nie może nikogo dotknąć, z obawy, że wszystko, co kocha, „spłonie” – jak jego ojciec.
Margaret trafiła do szpitala psychiatrycznego.
Michael rozpoczął terapię u specjalisty od traumy.
Elena pozostała przy nim – nie jako żona „zimnego męża”, ale jako przyjaciółka, która pomagała mu na nowo nauczyć się rozumieć świat.
Rok później, kiedy wrócili do swojego dawnego domu, Elena zdjęła kamery bezpieczeństwa i schowała je do pudeł.
„Nie ma już sekretów do monitorowania” – powiedziała.
Michael rozejrzał się po pustym pokoju, delikatnie biorąc ją za rękę.
Po raz pierwszy od trzech lat wziął ją za rękę.
Czasami mur między dwojgiem ludzi nie jest obojętnością – to wspomnienia zniekształcone przez poczucie winy i lęk.
Nikt nie może kochać w pełni, nie będąc wolnym od przeszłości.
A czasami najbardziej przerażające nie są kamery… lecz kontrolowane wspomnienia.