Przez trzy lata pracowałam za granicą, wysyłając pieniądze mojej siostrze, aby mogła zaopiekować się moją matką. Kiedy jednak wróciłam do domu, zobaczyłam, w jakich strasznych warunkach żyła moja matka.

„Córeczko… tak długo na ciebie czekałam. Ale przez cały ten czas mieszkałam sama. Twoja siostra… przychodziła rzadko. Nie widziałam twoich pieniędzy. Miałam tylko emeryturę. Kupiłam za nią leki, trochę jedzenia… A resztę – sama, wszystko sama”.

Nie mogłam uwierzyć własnym uszom. Okazuje się, że przez trzy lata, kiedy pracowałam, wysyłając każdy grosz, moja siostra po prostu brała te pieniądze dla siebie? Nie dbała o mamę, nie kupowała jedzenia, za nic nie płaciła… a mama milczała, żeby mnie nie denerwować.

Rozejrzałam się. Wszystko stało się jasne: mama żyła w skrajnej biedzie, żeby tylko uniknąć proszenia o pomoc. Oszczędzała na jedzeniu, kupowała najtańsze leki i nosiła ubrania, które zostały jej z dawnych czasów. W pokoju nie było śladu, że w pobliżu jest ktoś, kto się o nią troszczy.

Przytuliłam mamę i powiedziałam:
– Wystarczy. Teraz nie jesteś już sama.

Tego samego dnia postanowiłem, że moja siostra odpowie za swoje czyny. Przez trzy lata żyła na mój koszt – kupowała sobie nowe rzeczy, chodziła do restauracji, wrzucała zdjęcia z pięknego życia, podczas gdy nasza matka gniła we własnym mieszkaniu. Ja tak zrobiłem. Opowiadam swoją historię, a ty mi powiedz, czy dobrze zrobiłem?

Sprzedałem dom, który kiedyś był zarejestrowany na mnie, i samochód – również mój. Natychmiast odblokowałem wszystkie karty bankowe, na które przelewałem pieniądze i przeniosłem kontrolę na siebie. Moja siostra została bez grosza.

Kiedy się dowiedziała, zadzwoniła do mnie histerycznie. Krzyczała i groziła:

– Co ty zrobiłeś?! Jak mogłeś mnie zostawić bez niczego?! Nie masz prawa!

Odpowiedziałem chłodno:

– Zamknij się. Inaczej pójdę na policję i opowiem im wszystko. O tym, jak mnie oszukałeś i zostawiłeś moją chorą matkę na pastwę losu.

W słuchawce zapadła cisza. Wiedziałem, że się boi.

Moja siostra została bez grosza. I szczerze mówiąc, nie jest mi jej żal.