Przy kolacji wstał i powiedział: „Moja córka zasługuje na kogoś lepszego niż ty”. Następnego ranka jego dyrektor finansowy zadzwonił zdezorientowany: „Fuzja… Czy to naprawdę nieprawda?”. Odpowiedziałem po prostu: „Powiedz mu, że nie idziemy do przodu z ludźmi, którzy tak traktują innych”.

Ojciec mojej narzeczonej nazwał mnie „śmieciem” podczas kolacji, a potem błagał mnie, żebym nie odwoływał fuzji…

Kieliszek szampana roztrzaskał się o marmurową podłogę, posyłając Dom Peragnona na włoskie skórzane buty warte więcej niż samochody większości ludzi. Ale ja się nie wzdrygnąłem. Wpatrywałem się w Harolda Blackwooda, który stał na czele mahoniowego stołu w jadalni, z twarzą zarumienioną od drogiego wina i taniej uprzedzenia.

„Moja córka zasługuje na coś lepszego niż śmieci” – oznajmił przed salą pełną przyjaciół z klubu golfowego, współpracowników i przerażonych członków rodziny. „Uliczni śmieciarze, ubrani w pożyczone garnitury, udający, że należą do naszego świata”.

Zapadła ogłuszająca cisza. Dwadzieścia trzy pary oczu przesunęły się między Haroldem a mną, czekając, czy ten, który nie spotyka się z księżniczką, odważy się odpowiedzieć królowi.

Starannie złożyłem serwetkę – jej koszt prawdopodobnie przewyższał miesięczny czynsz za moje pierwsze mieszkanie – i położyłem ją obok nietkniętego talerza z łososiem za czterdzieści dolarów.

„Dziękuję za kolację, panie Blackwood” – powiedziałem, wstając powoli – „i dziękuję, że w końcu szczerze powiedział pan, co pan czuje”.

Sophia złapała mnie za rękę. „Adrien, nie.”

Delikatnie ścisnęłam jej palce, a potem puściłam. „W porządku, kochanie. Twój ojciec ma rację. Powinnam znać swoje miejsce”.

Uśmieszek na twarzy Harolda był wart uchwycenia. Ten zadowolony z siebie wyraz twarzy mężczyzny, który myślał, że wygrał, który wierzył, że w końcu przepędził ulicznego szczura, który odważył się dotknąć jego ukochanej córki.

Gdyby tylko wiedział.

Wyszłam z jadalni z wysoko podniesioną głową, mijając Monae na korytarzu, służbę unikającą kontaktu wzrokowego, Bentleya na podjeździe, o którym Harold wspomniał, że kosztował więcej, niż zarobię w ciągu pięciu lat.

Sophia dogoniła mnie przy moim samochodzie, mojej rozsądnej Hondzie, na którą Harold pogardliwie spojrzał, gdy podjechałem.

„Bardzo mi przykro” – powiedziała, a łzy spływały jej po twarzy. „Nie miałam pojęcia. On… eee…”