Przy obiedzie moi rodzice powiedzieli: „Nierealistyczne jest myślenie o samochodzie takim jak twój brat w tej chwili”. Mój brat uśmiechnął się i dodał: „Powinieneś skupić się na oszczędzaniu, a nie na drogich samochodach”. Cała rodzina zaczęła się śmiać. Dwa tygodnie później przyszli do mnie i zobaczyli mój nowy samochód. Powiedziałem: „Proszę, odejdź natychmiast od mojego samochodu”.

O tym, jak rodziny się rozpadają, gdy dzieci zapominają, skąd pochodzą.

Gdyby Mason to opowiadał, opierałby się na pechu.

Rynek się odwrócił.

To nie był odpowiedni moment.

Kto mógł się tego spodziewać?

Gdyby moja matka o tym opowiadała, skupiłaby się na złamanym sercu.

Jej córka, taka odległa.

Jej syn, taki zagubiony.

Ofiary, które poniosła, a których nikt, jak się wydaje, nie docenia.

Oto jak postanowiłem to zakończyć.

Pochodzę z domu, w którym uważano, że zasoby są ograniczone, a szacunek jest warunkowy.

Teraz żyję życiem, które rządzi się innymi prawami.

Pieniądze można zarobić, stracić i zarobić ponownie.

Szacunek nie jest nagrodą, którą kontroluje najgłośniejsza osoba przy stole.

A miłość — prawdziwa miłość, taka, która pojawia się i nie liczy punktów — rośnie tylko wtedy, gdy nie jest stale marnowana przez ludzi, którzy traktują cię jak narzędzie, a nie jak człowieka.

Jeśli dorastałeś tak jak ja, słuchając kogoś mówiącego ci wszystkie rzeczy, których nigdy nie będziesz mieć, nigdy nie będziesz, nigdy nie zrobisz, mam nadzieję, że słyszysz to wyraźnie:

W każdym razie możesz zbudować coś pięknego.

Masz prawo mieć miłe rzeczy i nie musisz za nie przepraszać.

Masz prawo powiedzieć „nie”, gdy ludzie, którzy w ciebie wątpili, przychodzą z otwartymi rękami i pustą odpowiedzialnością.

I w końcu możesz przestać próbować cokolwiek komukolwiek udowadniać.

Nawet jeśli to oznacza, że ​​jedyną osobą, która będzie Ci klaskać na początku, będziesz Ty sam.

Zwłaszcza wtedy.

Dziękuję za wysłuchanie dalszej części historii.

Jeśli coś w tobie pękło, jeśli między wierszami dostrzegłeś przebłyski własnego życia, potraktuj to jako znak.

Nie kupować supersamochodu.

Żeby nie blokować twojej rodziny jutro.

Ale zacznijmy od zadania sobie pytania, którą część swojej historii jesteśmy gotowi napisać sami.

Jedna decyzja na raz.

Jedna granica na raz.

Jedna cicha, linijka kodu na raz.

Będę tu, będę ci kibicować z podjazdu gdzieś na pustyni, z kluczykiem w ręku, budując życie, które w końcu do ciebie pasuje.

A jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś, nie wahaj się i zapisz się.

Nie dlatego, że to pomaga mojemu kanałowi.

Bo być może następna historia będzie tą, która w końcu da ci pozwolenie na stworzenie własnej historii.

Czy zdarzyło Ci się kiedyś, że ktoś bliski z przekonaniem powiedział Ci, czego „nigdy” nie będziesz w stanie zrobić ani mieć — a potem po cichu wyszedł i udowodnił sobie, że stać Cię na o wiele więcej, niż sobie wyobrażał? Chętnie poznam Twoją historię w komentarzach poniżej.