Przy stanowisku odprawy na lotnisku, w chwili gdy personel skreślił moje nazwisko z listy pasażerów, moja szwagierka zachichotała i powiedziała: „Wygląda na to, że to ty zostajesz”. Mój mąż uśmiechnął się do niej z politowaniem. Chwilę później pilot wyszedł, podszedł do mnie i zasalutował: „Proszę pani, samolot należy do pani”. Terminal wokół nas zapadł w całkowitą ciszę.

Zamrugałem. „To niemożliwe. Sam zarezerwowałem wszystkie trzy bilety”.

Vanessa prychnęła, przechylając głowę, żebym mogła dostrzec jej triumfalny uśmiech. „Zgadnij, kto zostaje, Maddie?” – powiedziała wystarczająco głośno, żeby ludzie za nami usłyszeli. „Może następnym razem sprawdzisz wszystko dokładnie”.

Ethan nawet nie oderwał wzroku od telefonu. „W porządku, Maddie. Złap tylko późniejszy lot. Przecież ta podróż nie jest taka pilna”.

Ścisnęło mnie w żołądku. To nie był pierwszy raz, kiedy próbowali mnie wyprosić z rodzinnych imprez, ale tym razem było to najbardziej oczywiste. Pracownik wielokrotnie przepraszał, upierając się, że nic nie może zrobić – moje nazwisko zostało usunięte z listy oczekujących o 6:07 rano, dokładnie trzy minuty po tym, jak Ethan i Vanessa odprawili się online.

Odsunęłam się oszołomiona, gdy oboje odbierali karty pokładowe. Vanessa roześmiała się, odrzucając włosy. „Miłego pobytu w Denver, kochanie. Prześlemy zdjęcia”.

A potem, jakby wszechświat miał upodobanie do ironii, kapitan samolotu – wysoki mężczyzna w nieskazitelnym mundurze – wyszedł z rękawa i ruszył prosto w moją stronę. Zatrzymał się, zdjął czapkę i zasalutował mi ostro i z szacunkiem.

„Pani Madison Miles?” zapytał.