Przygarnęłam siostrzenicę, gdy życie mojej siostry się rozpadło — ale to, co zrobiła później, złamało mi serce

Pewnego popołudnia wróciłam do domu i zastałam siostrzenicę we łzach. Między szlochami powiedziała mi, że dzwoniła do mnie jej matka i powiedziała, że ​​trzymam ją tylko po to, „żeby ludzie mieli o mnie dobre zdanie”, a nie dlatego, że ją kocham.

To coś we mnie pękło. Byłam wściekła i jednocześnie załamana. Moja siostrzenica nie zasługiwała na to, żeby ją tak wykorzystać – żeby zmusić ją do kwestionowania swojego miejsca. W tym momencie wiedziałam, że muszę ją chronić, nawet jeśli oznaczało to podjęcie drastycznych kroków.

Następnego dnia zadzwoniłam do mojego prawnika i rozpoczęłam proces o przyznanie opieki prawnej. Jeśli moja siostra chciała wykorzystać własne dziecko jako broń w naszym konflikcie, musiała zrozumieć, że poniesie konsekwencje. Nie pozwolę jej zniszczyć poczucia bezpieczeństwa i miłości córki tylko po to, żeby się na mnie wyżalić.

Mimo to, późnym wieczorem, nie mogę przestać się zastanawiać: czy dobrze zrobiłam, stawiając tak twardą granicę? A może powinnam była spróbować – ostatni raz – skontaktować się z siostrą, zanim wciągnęłam w to prawników?