Przyjęłam do swojego domu moich rodziców i siostrę, gdy nie mieli dokąd pójść.

Twarz jej ojca poczerwieniała. „Co to za gra?”
Emilia stała, nie spuszczając wzroku. „To nie zabawa. To lekcja. Próbowałeś mnie okraść z domu. Skończyłam z naiwnością”.

Stephanie siedziała bez słowa. Jej matka, zawstydzona, spuściła wzrok.

Ton Carlosa był ostateczny. „Jeśli jeszcze raz skontaktujesz się z moim klientem w sprawie tej nieruchomości, będziesz miał do czynienia ze mną albo z organami ścigania”.

Emilia wzięła torbę i ruszyła w stronę drzwi. „Możesz u mnie zostać jeszcze dwa tygodnie” – powiedziała chłodno. „Potem znajdź sobie inne lokum”.

Gdy wyszła na zewnątrz, promienie słońca uderzyły ją w twarz. Po raz pierwszy od miesięcy poczuła się wolna. Jej dom i poczucie własnej wartości wreszcie były bezpieczne.