Dzień przed próbą generalną w Madrycie pachniało wilgotną ziemią. Wyszłam z budynku z półotwartym parasolem i sercem podpartym listami: kwiaty od Lavapiés, menu degustacyjne w restauracji na Arturo Soria, ostatnie poprawki sukni. Myślami byłam w zegarku, gdy zobaczyłam Juliana przechodzącego przez ulicę Alcalá bez patrzenia, w płaszczu zapiętym pod samą szyję. Nie szedł do notariusza – wiedziałam to po skręcie – ale do małego hotelu za Puerta de Alcalá, tego samego, w którym lata temu chodziliśmy świętować naszą rocznicę. Poszłam za nim. Nie myślałam; moje stopy po prostu podjęły decyzję za mnie.

Wjechał windą na górę; ja weszłam po schodach, licząc stopnie, jakby liczenie ich było modlitwą. Drzwi 407 otworzyły się, zanim dotarłam na miejsce. Usłyszałam znajomy śmiech: lekki, lekko zawstydzony. Clara. Dziewczyna mojego syna. Moja przyszła synowa, z rozpuszczonymi włosami, w bluzie, którą jej pożyczyłam pewnego dnia, gdy została w domu, żeby się uczyć i zmarzła. Julián trzymał ją w talii, a reszta… reszta przykleiła się do mojego języka jak cierń.

Chciałam otworzyć drzwi, krzyczeć, zawołać go pełnym imieniem, tak jak kiedyś, gdy się spóźniał. Ale poczułam mocną dłoń na przedramieniu.

„Mamo” – wyszeptał Diego, mój syn, głębokim głosem kogoś, kto już nie jest dzieckiem. „Nie rób tego tutaj”.

Zamarłam. Nie wiedziałam, że jest za mną ani jak się tu znalazł. Palce mi drżały. Próbowałam się odsunąć, a on przycisnął czoło do mojego, tak jak to robił, gdy miał gorączkę.

„Mamo, wiem” – powiedział. „I jest gorzej, niż myślisz”.

Sekundy ciągnęły się jak guma do żucia. „Gorzej” – co może być gorszego niż widok męża z narzeczoną syna dwa dni przed ich ślubem? Poczułam ukłucie zdrady z dwóch stron, życie rozdzierało się na kawałki. Zakryłam usta dłonią, żeby stłumić dźwięk. Diego poprowadził mnie korytarzem, zeszliśmy po schodach, nie patrząc na siebie, przeszliśmy przez hol z udawaną godnością, która smakowała mi jak mokry papier.

Na zewnątrz deszcz szumiał już delikatnie. Diego włożył ręce do kieszeni i wpatrywał się w asfalt, jakby szukał wypisanego na nim słowa.

„Nie tutaj” – powtórzył. „Chodźmy do domu”.

Przeszliśmy przez park Retiro, omijając ociekające wodą drzewa, aż dotarliśmy do wejścia do budynku. Winda ruszyła powoli, jakby i ona wyczuwała ciężar tego, co zaraz powiemy. Zamknęłam drzwi i poczułam, jak cisza wciąga nas w taniec. Diego podał mi szklankę wody i zanim zdążyłam zapytać, przemówił:

„Tato i Klaro…” Przełknął ślinę. „To nie pierwszy raz. I to nie jest tylko jeden przypadek niewierności”.

Oparłem się o blat. Zauważyłem, że ceramika jest zimna. Diego wziął głęboki oddech.

„Mamo, Klara jest w ciąży. A tata mówi, że to jego.”

Nie płakałam. Nie dlatego, że byłam silna, ale dlatego, że w moim wnętrzu odezwało się coś bardziej praktycznego, jak przełącznik, który włącza się tylko w nagłych wypadkach. Spojrzałam na Diego, na jego głębokie cienie pod oczami, zaciśniętą szczękę i uświadomiłam sobie, że od jakiegoś czasu samotnie utrzymuje dom. Poprosiłam go, żeby mi wszystko opowiedział, bez zbędnych ozdób. Powiedział mi, siedząc naprzeciwko mnie, z łokciami na drewnianym stole, który odziedziczył po mojej matce.