Przyszła do mnie kobieta i powiedziała: “Jestem narzeczoną pani syna. Ale on zniknął dwa tygodnie temu”

Zaczęłam szukać. Przez kolejne dni dzwoniłam do jego przyjaciół, dawnych kolegów, nawet do jego byłej dziewczyny sprzed lat. Wszyscy powtarzali to samo: „Marek ostatnio był jakiś inny”. Milczący. Nerwowy. Jakby coś go goniło.

W końcu przyszła wiadomość. Z nieznanego numeru. Jedno zdanie: „Nie szukajcie mnie. Muszę to wszystko naprawić.” Nic więcej. Policja nie mogła nic zrobić — dorosły człowiek, sam zdecydował. Nie zaginął, nie ma podstaw. Zostałam ja, ta dziewczyna — Justyna, jak się przedstawiła — i pustka. I coraz więcej pytań.

Pewnego dnia odezwał się do mnie nieznajomy mężczyzna. Powiedział, że zna mojego syna. Że Marek był zamieszany w coś, o czym lepiej nie mówić przez telefon. Że uciekł nie przed nami, tylko przed czymś, co zrobił.

Dopiero po tygodniu otrzymaliśmy list. Ręcznie napisany, długi. Marek przyznał się, że wpadł w długi. Że prowadził działalność, o której nikt nie wiedział. Że próbował wyjść z tego, zaciągając kolejne zobowiązania. I że nie chciał wciągać nas w bagno, które sam stworzył.

„Wiem, że to, co robię, jest tchórzostwem” — pisał. „Ale może, jeśli zniknę, nikt nie będzie cierpiał.”

Płakałam, czytając te słowa. I czułam wstyd. Bo przez lata nie zadawałam pytań. Cieszyłam się, że jest samodzielny, że nie prosi o pomoc. A on tonął.

Justyna powiedziała, że będzie czekać. Że go kocha. Że wierzy, że wróci. Ja nie wiem, w co wierzę. Ale wiem, że od tamtego dnia nic już nie jest oczywiste. Nawet wtedy, gdy patrzysz dziecku w oczy i myślisz, że znasz je na wylot.

Bo czasem nawet własny syn staje się kimś obcym. A ty zostajesz z pytaniem, którego nikt nie zadał na głos: kim on tak naprawdę jest?