Przyszła narzeczona mojego pasierba szydziła, «pierwszy rząd jest tylko dla prawdziwych mam»

— Co teraz będzie? — zapytał cicho, głosem sześciolatka, którego poznałam dawno temu. Co naprawdę chciał wiedzieć to: Czy zostaniesz? Czy nadal będziesz moją rodziną?

— Teraz wymyślimy to razem — odpowiedziałam, ściskając jego dłoń. — Między nami nic się nie zmienia.

I nic się nie zmieniło. Pomogłam mu przejść przez żałobę.

Zrobiłam wszystko, co Richard zrobiłby dla swojego syna.

Opłaciłam opłaty rekrutacyjne na studia, byłam na jego ceremonii ukończenia uczelni, pomogłam mu kupić ubrania, gdy dostał pierwszą pracę.

W dniu jego ukończenia studiów wręczył mi małe welurowe pudełko. W środku był srebrny naszyjnik z zawieszką z napisem „Siła”.

— Nigdy nie próbowałaś nikogo zastąpić — powiedział, a jego oczy lśniły. — Po prostu byłaś. I kochałaś mnie tak czy inaczej.

Noszę ten naszyjnik codziennie od tamtej pory. Także w dniu jego ślubu.

Uroczystość odbyła się w pięknej winnicy — białe kwiaty, idealne światło. Przyjechałam wcześnie. Miałam na sobie najlepszą sukienkę i naszyjnik od Nathana.

W torebce miałam małe pudełko z prezentem: srebrne spinki do mankietów z wygrawerowanym napisem „Chłopiec, którego wychowałam. Mężczyzna, którym się zachwycam.”

Podziwiałam kompozycje kwiatowe, gdy podeszła Melissa.

Znałam już narzeczoną Nathana. Higienistka dentystyczna z idealnym uśmiechem i jeszcze bardziej idealną rodziną. Rodzice po trzydziestu latach wciąż razem. Troje rodzeństwa mieszkających w promieniu trzydziestu kilometrów. Obiadki rodzinne w każdą niedzielę.

— Victoria — powiedziała, całując mnie w powietrze obok policzka. — Wyglądasz pięknie.

— Dziękuję — uśmiechnęłam się szczerze. — Wszystko wygląda cudownie. Musisz być podekscytowana.

Melissa skinęła głową, rozejrzała się dyskretnie, po czym pochyliła się bliżej. Jej głos pozostał uprzejmy, uśmiech był nienaganny, ale w oczach coś stwardniało.

— Tylko krótka uwaga — powiedziała cicho. — Pierwszy rząd jest tylko dla prawdziwych mam. Mam nadzieję, że rozumiesz.

Nie spodziewałam się tego. Zupełnie nie.

Upokorzenie uderzyło jak fala. Poczułam obecność wedding plannerki stojącej niedaleko, udającej, że nie słyszy. Jedna z druhen Melissy znieruchomiała, słysząc te słowa.

Nikt nie odezwał się w mojej obronie.

Nie chciałam zepsuć ślubu Nathana.