Przywiozła mnie tutaj na święta… żeby mnie wykorzystać

Pochyliła się w stronę dzieci i szepnęła na tyle głośno, że mogłem ją usłyszeć:

„Dzieci, nie wycierajcie o to swoich stóp.”

Moi rodzice wybuchnęli śmiechem.

Nadal tam siedziałem, zamarznięty, a chłód ogarnął moją pierś.

„Co masz na myśli?” – zapytałem. „Jedziesz na Hawaje?”

Moja matka mrugnęła, jakbym był powolny.

„Wyjeżdżamy jutro rano. To tylko na tydzień. Potrzebujemy, żebyś zaopiekowała się dziećmi.”

Mój ojciec dodał: „To ci dobrze zrobi. Czas spędzony z rodziną”.

Mandy machnęła ręką w powietrzu. „Tylko unikaj pianek wieczorem. Stają się nie do opanowania”.

Obejrzałem ich.

“Nawet nie pomyślałeś, żeby mnie zapytać.”

Uśmiech mojej matki stał się szerszy.

„Beverly, nie zaczynaj. Już tu jesteś. Już po wszystkim”.

To słowo. Znów.

Do.

Ten, który oznacza, że ​​Twoje emocje są niepokojące.

Potem dodała fałszywie łagodnie:

„Tak czy inaczej, nie miałeś żadnych planów, prawda?”

Wtedy coś pękło.

Nie gniew. Coś spokojniejszego. Bardziej stanowczego.

Bo tak, miałem plany. Przeprowadzałem się całe życie, żeby tu być.

Więc im powiedziałem.

Bez przygotowania.

„Dostałem ofertę. Za dwa tygodnie przeprowadzam się na drugi koniec kraju. To ogromna szansa. I prawdopodobnie to moje ostatnie święta Bożego Narodzenia tutaj przez długi czas”.

Zapadła cisza.