Przywiozła mnie tutaj na święta… żeby mnie wykorzystać

Przeprowadziłem się do Portland. Nowa praca. Nowe życie. Cisza na początku przerażała. Potem stała się spokojna.

Moja rodzina próbowała mi o tym przypominać. Żebym poczuł się winny. Żebym poniósł konsekwencje.

I odpowiedziałem kiedyś:

„Nie będę już podpalać swojego życia, żeby cię ogrzać”.

Były próby. Listy. Ciężkie milczenie. Aż pewnego dnia przeprosiny. Drobne. Kruche.

Nie wróciłem.

Ponieważ ustalenie granic nie jest okrucieństwem.

Chodzi o przetrwanie.

Dziś wiem, jaka jest różnica między byciem potrzebnym a byciem kochanym.

A gdyby moja rodzina błagała mnie teraz, żebym wrócił, niczego by to nie zmieniło.

Nie pojechałem tam, żeby ich ukarać.

Odszedłem, żeby ratować siebie.