Rano po pogrzebie mojego męża, który pozostał do domu i zastałem teścia, który zmieniał zamki. „Tu mieszkają tylko krewni z krwi” — oznajmił chłodno. hakam na niego i wyszeptałam jedno zdanie, które spowodowało, że cała jego rodzina zbledła.

Dom spróbować się nie taki. Zimniejszy. Ostrzejszy. Kilka godzin wcześniej wypełniło się stłumiony szmer żałobników, który oddał hołd mojemu mężowi, Markowi, upadłowi, który zginął jako bohater, ratując dziecko z płonącego budynku i podejmując dymowi.

Teraz cisza nie była spokojna; była pusta, wróg. Stałam w przedpokoju, sparaliżowana bólem tak głębokim, że jest to fizyczne ciężarem, ciężarówka przywierała do mnie jak zapach lilii pogrzebowych, które są używane w powietrzu.

dowiedziałem się. występujące, metaliczne rozwiązanie zmieniającego zamka.

Odwróciłem się w stronę drzwi wejściowych. Stał tam ojciec Marka, pan Miller, z ślusarzem pakującym narzędzie obok siebie.

Twarz pana Millera, zwykle surowa, lecz sprawiedliwa, była teraz maską zimnego, nieczytelnego granitu. Nie działa mi w oczy.

„Co… co karmić?” Zacząłem jąkać się, chwilowo przebijając mgłę żałoby przez konfuzję.

Z najnowszego wydania matka i brat Marka. Oni też nie patrzą na mnie.

Niosły kartony, wrzucając moje ubrania, książki i osobiste rzeczy z mojego życia z Markiem do środka.

„To jest mój dom…” Mój głos był słabym szeptem, zagubiony w wywołaj i przerażającej niesprawiedliwości całego zdarzenia.

Pan Miller w końcu został na mnie, jego wykluczenie było możliwe, współuczestnictwa w żalu po synu, którego właśnie pochował.

„Dom teraz należy do rodziny Millerów, Sarah” — stwierdził, zwykły, zasadniczym tonem. „Tylko krewni z krwi. Twój czas tutaj się zakończy.”

2. Szok i nasiono