Rodzice mojego męża nalegali. Widziałam intercyzę, w której było napisane: „To dom Adama i wyjedziesz”.

Sophia? Tak, to Sophia. Kochanka Adama. Zastanawiałem się, czy jej nie zignorować, ale ciekawość zwyciężyła. Brzmiała na wściekłą. Twój ab asterisk tch. Wiesz o tym. Warknęła, gdy tylko odpowiedziałem. Odchyliłem się na krześle z uśmiechem. Zakładam, że Adam nie powiedział ci wszystkiego. Cisza. Potem gorzki śmiech. Jest spłukany. Nic nie powiedziałem, pozwalając jej się wyładować.

Powiedział mi, że zaczniemy razem nowe życie. Że będziemy mieli pieniądze, dom, wszystko. Ale po twoim małym dworskim wybryku, nie ma nic. Prawie mi jej było żal. Prawie. Zamiast tego cicho mruknęłam. Więc co mam z tym zrobić? Jej głos stał się ostry. On jest twoim mężem. Zaśmiałam się. Już nie. Potem się rozłączyłam.

Już nie myślę o Adamie zbyt wiele. Ale słyszałam plotki, że po tym, jak wszystko się zawaliło, wrócił do rodziców. Tyle że tym razem nie do luksusowej posiadłości. Do wynajętego apartamentu, bez firmy, majątku, reputacji. A ja przeprowadziłam się do własnego domu nad morzem w La Hoya, opłaconego w całości, bez teściów, bez kontrolującego męża, bez nikogo, kto by mi powiedział, że mam szczęście, że jestem częścią ich świata.

Ponieważ teraz zbudowałem lepszy.