Rodzina jej męża zmusza ją do publicznego rozebrania się, żeby ją upokorzyć – aż do momentu, gdy jej dwaj miliarderzy

Gabriel, wciąż trzymając Avę blisko siebie, wbił w Lucasa przenikliwe spojrzenie. „A ty” – powiedział cicho i groźnie. „Stałeś z boku i pozwoliłeś na to? Człowiek, który przysiągł ją kochać i chronić?”

Lucas poruszył się, na jego twarzy malowało się poczucie winy, ale pozostał w milczeniu, niezdolny spojrzeć Gabrielowi w oczy.

Ava, ośmielona obecnością braci, w końcu odzyskała głos. „Nie muszę nikomu niczego udowadniać” – powiedziała, a jej głos z każdym słowem nabierał mocy. „Z pewnością nie poprzez poniżanie samej siebie”.

Jej deklaracja spotkała się z falą pomruków wśród gości, niektórzy kiwali głowami na znak aprobaty, inni kręcili się niespokojnie. Sytuacja była brutalna, a pozory przyzwoitości rodziny Harringtonów zaczynały pękać.

Gabriel odwrócił się do Mirandy. „To się teraz kończy” – oznajmił. „Każda dalsza próba podważenia Avy spotka się z konsekwencjami, których nie będziesz w stanie ponieść”.

Adrian skinął głową na znak zgody. „Chronimy swoich. I nie boimy się robić wszystkiego, co konieczne, aby Ava była traktowana z szacunkiem, na jaki zasługuje”.

Przesłanie było jasne, wyzwanie jednoznaczne.

Miranda, zdając sobie sprawę, że przesadziła, sztywno skinęła głową, a jej dotychczasowa brawura rozpadła się w obliczu zjednoczonego frontu braci. „Oczywiście” – zdołała powiedzieć, choć w jej głosie brakowało dawnej pewności siebie.

Po zakończeniu konfrontacji Gabriel poprowadził Avę do wyjścia, a Adrian stanął po jej drugiej stronie. Wyszli z sali balowej z wysoko uniesionymi głowami, a goście rozstąpili się, robiąc im przejście, szepcząc między sobą o spektaklu, którego byli świadkami.

Na zewnątrz, pod cichym baldachimem gwiazd, Ava zatrzymała się, zwracając się do braci z wdzięcznością w oczach. „Dziękuję” – powiedziała, a jej głos łamał się z emocji.

Gabriel ścisnął ją za ramię, dodając otuchy. „Nie musisz nam nigdy dziękować za to, że przy tobie jesteśmy, Avo. Rodzina jest wszystkim”.

Adrian skinął głową, obdarzając nas rzadkim uśmiechem. „I nikt nie zadziera z naszą rodziną”.

W tym momencie Ava wiedziała, że ​​nie jest sama. Z braćmi u boku była gotowa stawić czoła wszystkiemu, co ją czekało. Harringtonowie mogli próbować ją złamać, ale nie liczyli na siłę jej rodziny – prawdziwą siłę, której nie dało się kupić za pieniądze.