Beatriz prychnęła. „Oczywiście, że dla pieniędzy”. Pokręcił głową. „Nie tylko dla pieniędzy. Spójrz”.

W pudełku znajdowały się stare zdjęcia, dokumenty i złoty medal. Jego głos drżał, gdy wyjaśniał: „Trzydzieści lat temu byłem inżynierem w Puebli. Po wybuchu fabryki uratowałem dziesięciu mężczyzn z płomieni. Doznałem poważnych poparzeń i straciłem karierę, ale otrzymałem ten medal. Jeden z tych mężczyzn nazywał się Esteban Fernández”.

Don Esteban zrobił krok naprzód, oszołomiony. „Ty… uratowałeś mi życie?”

„Tak” – odpowiedział cicho Don Manuel. „Nigdy nie wyobrażałem sobie, że znów cię spotkam”.

Zawstydzony Esteban spuścił głowę. „A ja pozwoliłem mojej żonie cię obrazić”.

Ale Don Manuel nie skończył. Rozwinął stary akt własności. „Ta ziemia w centrum Puebli – warta miliony – należy teraz do Marii. Nigdy o tym nie wspominałem. Chciałem, żeby wyszła za mąż z miłości, a nie z pieniędzy”.

W tłumie rozległy się westchnienia. Maria krzyknęła: „Tato, nigdy mi nie mówiłeś”. Uśmiechnął się delikatnie. „Nie musiałeś wiedzieć. Twoje szczęście wystarczyło”.

Doña Beatriz stała blada i drżąca.

„Byłem… w błędzie. Proszę, wybacz mi”. „Nie ma nic do wybaczenia” – powiedział Don Manuel. „Niech miłość przemówi głośniej niż duma”.

Don Esteban objął go, a dziedziniec wypełniły brawa. Diego uklęknął przed rodzicami. „Jej serce jest warte więcej niż jakikolwiek tytuł. Spędzę życie, żeby to udowodnić”.

Muzyka znów zabrzmiała. Mariachi pracowali, podczas gdy para tańczyła pod pomarańczowym niebem. Doña Beatriz z cichą pokorą podawała jedzenie rodzinie Marii. I choć śmieciarka wciąż stała na skraju podwórka, nie symbolizowała już wstydu, lecz honor.

Maria mocno przytuliła ojca. „Dziękuję ci za wszystko, tato”. Uśmiechnął się. „Twoja radość to wszystko, czego kiedykolwiek pragnąłem”.

A w słabnącym świetle, pośród łez i śmiechu, historia skromnego śmieciarza, który uratował życie innym i przywrócił godność swojej córce, stała się legendą w San Pedro del Río.