Rozdział 2. Moja siostra opróżniła moje konto bankowe i zniknęła ze swoim chłopakiem. Byłam załamana, dopóki moja dziewięcioletnia córka nie powiedziała: „Mamo, nie martw się”. Zajęłam się tym wtedy, a kilka dni później moja siostra zadzwoniła z krzykiem…

Strony z adnotacjami do przelewów do działu oszustw banku. Zgłosiłem sprawę na policję. Nie zgłosiłem jeszcze kradzieży. Chciałem, żeby papierowy ślad pozostał żywy, barwny i dostępny.

Założyłem nowy adres e-mail i wysłałem magikowi wiadomość z imienia, które mi nie pasowało. „Powiedziała wszystko policji” – napisałem. „Teraz badają kryptowaluty. Lepiej się ich pozbyć i stąd uciekać”. Zablokował wewnętrznie numer Aliny na pół godziny. Czasami nie trzeba nic robić. Wystarczy pokazać temu gnojowi, gdzie jest światło.

Złożyłem jasny zestaw dowodów dla agencji kredytowych, które udowodniły, że wykorzystała moją tożsamość. Dołączyliśmy zrzuty ekranu i poświadczone notarialnie listy. W kopii wiadomości dodałem prawnika, na którego nigdy nie byłoby mnie stać, dopóki nie skończyły się pieniądze, których nigdy nie chciałem stracić. Nie byliśmy przyjaciółmi. Uścisnęliśmy sobie dłonie, jak dwoje ludzi budujących most do przeciwległych brzegów.

Potem wziąłem się do pracy. Dwie zmiany, zmęczone do szpiku kości, tak zmęczone, że moje ręce przypomniały sobie to, co zawsze wiedziały. Świat wygląda inaczej, kiedy zaczynasz od nowa. To przerażające i szczere.

Trzy tygodnie później na mojej wycieraczce wylądowało pudełko, pospiesznie zaklejone, bez adresu zwrotnego. W środku: błyszczące zdjęcie, zrobione gdzieś na bladoniebieskim lotnisku – morze zdaje się wdzierać do terminali – mojej siostry, teraz szczuplejszej, z podkrążonymi oczami, ściskającej plecak, z zapożyczonym wyrazem twarzy. Na odwrocie jej pismo, niechlujne i uparte: „Myślisz, że wygrałaś? Chwila”.

Przytrzymałam zdjęcie nad zlewem i zapaliłam zapałkę. Płomień znalazł róg i szybko zjadł. Moja córka podeszła do mnie od tyłu i patrzyła. „Ognisko?” zapytała.

„Zwykłe śmieci” – powiedziałam.

Parta III – Dziewięciolatka z zaporą ogniową
Kiedy wychowujesz dziecko, które widzi świat tak jak ty, musisz zrozumieć, że ono też widzi rzeczy, których ty nie widzisz.

Kupiłam córce pierwszy tablet, gdy miała sześć lat, bo szkoła wymagała go do odrabiania prac domowych. Spędziłam jedno popołudnie, naklejając na niego filtry światła niebieskiego i włączając kontrolę rodzicielską. Nauczyła się grzecznie obchodzić go w piętnaście minut. Nie po to, żeby go złamać – tylko po to, żeby sprawdzić, czy płot nie ma słabych punktów, tak jak ogrodnik dotyka liścia, żeby sprawdzić, czy jest szron.

„Chciałam po prostu zrozumieć, jak to działa” – powiedziała radośnie spod koca z samouczkami z YouTube’a. Powinnam była poprosić o opłatę za wersję demonstracyjną.

Tego dnia, kiedy Alina opróżniła moje konta, moja córka zbudowała wieżę z klocków Lego na tyle wytrzymałą, że zmieściłby się na niej śpiący kot. Tego wieczoru, kiedy przeprowadzałam własną finansową autopsję, położyła karton po soku na stole i oparła głowę na moim ramieniu.

„Co najgorszego może się stać, jeśli ktoś okłamie bank?” – zapytała konwersacyjnie.

„Musisz udowodnić, że mówią prawdę” – odparłam – „a czasami prawda jest spisana”.

„A co, jeśli ktoś cię okłamie?” – zapytała.

Spojrzałem na nią. „W takim razie ja zajmę się papierkową robotą”.