Schab w sosie ciemnym z buraczkami
Zesmakuj ze mną pysznego, domowego obiadu.
To smak jesieni. Soczyste mięso, a do tego buraczki i ziemniaki z koperkiem.
Przepis znajdziesz poniżej
Składniki na schab (obiad dla 5 osób) :
1,5 kg schabu wieprzowego bez kości
3 czubate łyżeczki majeranku lub suszonej bazylii
2 czubate łyżeczki soli
6/7 ząbków czosnku
1 płaska łyżeczka pieprzu czarnego
1 czubata łyżeczka pieprzu cytrynowego
1 czubata łyżeczka czerwonej wędzonej papryki
2/3 łyżki oleju rzepakowego
Do miseczki dodaj wszystkie przyprawy. Posiekaj czosnek w drobną kostkę i również dodaj go do przypraw. Następnie wlej do miseczki olej i całość wymieszaj. Schab natrzyj wcześniej wymieszanymi przyprawami. Zamarynowany schab włóż do rękawa do pieczenia. Następnie zwiąż go za pomocą sznurka. Jak związać schab zobaczysz w filmiku na moim kanale na YouTube. Link poniżej. Związany schab przełóż do naczynia żaroodpornego lub brytfanki. Piecz go 75/80 minut w 180 stopniach.
Składniki na buraczki (składniki dla 5 osób) :
Schab w sosie ciemnym z buraczkami
zobacz więcej na następnej stronie
zobacz więcej na następnej stronie
Reklama
Yo Make również polubił
Omlet warzywny: przepis na wegetariańskie i zdrowe drugie danie
Orzeźwiający sernik wiśniowo-cytrynowy
To historia przełomu. Historia kobiety, która po ponad dwudziestu latach wyzysku finansowego i przemocy emocjonalnej w rodzinie adopcyjnej postanowiła odejść, nie oglądając się za siebie. Opowieść o zerwaniu, odzyskaniu jasności i odbudowie, zrodzona podczas urodzinowej kolacji w Las Vegas. Mam na imię Nia i mam trzydzieści sześć lat. Noc, w której wszystko się dla nich zatrzymało – a dla mnie wszystko się zaczęło – miała miejsce w prywatnej restauracji w Bellagio, z okazji siedemdziesiątych piątych urodzin mojego ojca adopcyjnego. Sześćdziesięciu gości, absurdalnie drogie kwiaty, szampan vintage… i moje dwoje dzieci, Riley (10 lat) i Mason (8 lat), usadowionych przy małym stoliku z boku. Ich talerze pozostały puste. Na wyraźne polecenie mojej matki adopcyjnej nie podano im żadnego jedzenia. Na oczach wszystkich uniosła kieliszek i oznajmiła: „Prawdziwy syn i prawdziwi wnukowie jedzą pierwsi. Jej wnuki poczekają na resztki”. Mój brat wtrącił się. Niektórzy goście się śmiali. Inni filmowali. Nie krzyczałam. Nie protestowałam. Po prostu wzięłam dzieci za ręce i wyszłam. Dwadzieścia dwie minuty, dwadzieścia dwa lata W prywatnej windzie, która wiozła nas z powrotem do naszego apartamentu, poczułam, że coś się kompletnie rozpada. Moje dzieci nie jadły od rana. Widząc, jak zasypiają natychmiast, wyczerpane, zrozumiałam, że nie dam rady dłużej. Odkąd skończyłam czternaście lat – czyli od momentu, w którym zostałam adoptowana – ta rodzina nigdy nie traktowała mnie jak córki, lecz jak zasób. Samodzielnie finansowałam studia, czynsz, prywatne szkoły, opłaty sądowe, remonty, a nawet osobiście gwarantowałam wielomilionowy penthouse. Zawsze w imię „rodziny”. Zawsze pod pretekstem wdzięczności. Tego wieczoru postanowiłem, że trzeba to powstrzymać. W niecałe dwadzieścia dwie minuty wycofałem fundusze uniwersyteckie, które sam finansowałem, anulowałem osobistą gwarancję na penthouse i wstrzymałem wszystkie ukryte miesięczne płatności. Bez konfrontacji. Bez żadnych zapowiedzi. Po prostu odbierając to, czego nigdy nie dostałem dobrowolnie.
Co się dzieje, gdy zginasz kolana każdej nocy przed snem